the u z. eliserio adoration page

Against Interpretation and other essays

2011-07-17T23:59:00.001-07:00

Sa "Sontag, Bloody Sontag," ikinuwento ni Camille Paglia kung paanong inimbitahan n'yang magsalita sa pinagtuturuan n'yang kolehiyo si Susan Sontag. Late daw itong dumating, mataas ang fee at maikling kwento imbes na sanaysay ang binasa. Napahiya si Paglia kasi s'ya ang nagbida kay Sontag.

Sa kanyang "Metacommentary," inatake ni Jameson ang "Against Interpretation" ni Sontag sa pamamagitan ng pagbasa sa mga elementong utopian sa science fiction, paksa ng "The Imagination of Disaster" na kasama ng "Against" sa librong ito.

Sa totoo lang, hindi na kailangan ng paninipit ni Jameson. Imbes na hermeneutics ay erotics ng sining ang kailangan natin, sabi ni Sontag, pero ano pa ba ang ginagawa n'ya sa mga sanaysay dito kundi nag-iinterpreta? Hindi lang sa "Imagination of Disaster," pati sa rebyu n'ya ng Vivre Sa Vie ni Godard, halimbawa.

Pero nagjajakol na lang ako sa rebyung ito, dahil interpretasyon man o mala-maka-Heidegger na pagbask sa alethea ng Sining, masarap basahin ang mga sanaysay ni Sontag. Pinakainteresante ang pagbasa n'ya sa mga pelikula, pati na rin ang paglalarawan n'ya sa mga Happening at sa camp, at ang pagwasak n'ya kay Ionesco.

Ayon kay Sontag, binabasa natin si Simone Weil, at sila Nietzsche at Kierkegaard, hindi dahil may masasabi sila sa kontemporaryong lipunan, o applicable ang kanilang mga prinsipyo sa sarili nating buhay, kundi dahil kahanga-hanga ang paglalakbay nila sa pag-iisip.

Tinulak nila ang lohika ng isang ideya hanggang sa kung saan ito maaaring dalhin. Iyon naman ang nangyari sa "Against," ang kaso nga lang, syempre, pag sinara ko na ang libro, tapos na ang adventure, tapos na ang paglalakbay, tapos na ang erotics, at kailangan kong bumalik sa routine, sa ordinaryo, sa interpretasyon.

A Dance with Dragons

2011-07-17T09:22:00.001-07:00

Tatlong araw kong binasa. Hindi ko pinanood ang mga bagong episodes ng Eureka, Warehouse 13, Futurama, Pretty Little Liars, Alphas at Love Bites hindi dahil unputdownable itong A Dance with Dragons, kundi dahil gusto ko s'yang pahalagahan dahil gusto kong mainlab ulit.

Nabigla ako nang itanong sa akin ni Chuck kung ano ang huling libro kong nabasa. Kinailangan ko pang tingnan ang tags bago ko maalala ang Embassytown. Nagustuhan ko naman ang gawang iyon ni China Mieville, pero hindi ako nainlab. At pareho lang ang kaso rito. Nagustuhan ko ang A Dance of Dragons.

O sige, marami kang parang tangek na kabanata. Iyon bang dapat ay cinollapse na lang sa isa. Iyong kay Tyrion, lalo na. Nakakarindi pa ang characterization. Sa ikatlong kabanatang POV n'ya, napapasigaw na lang talaga ako, "Oo na, may daddy issues ka na!" Nakakatawa ang isang rebyu sa Amazon kung saan tinira ang mahabang paglalarawan ni George R. R. Martin sa mga pagong.

At katulad ng iba sa kanila, may agam-agam ako sa pag-introduce kay Aegon Targaryen. Sana matusta rin s'ya tulad ni Quentyn. Nabanggit ko na rin si Quentyn, sa kanya ang ikalawang pinakagusto kong kwento sa nobela. Sobrang nakakatawa nang patayin s'ya ni Rhaegal. Kung binitin ang kwento n'ya, hate ko ang librong ito.

Pinakamaganda ang kwento ni Theon. Nagsimula s'ya sa Reek, naging Turncloak, tas Prince, saka umabot sa Theon. Para tuloy nakalimutan kong sobrang kupal n'yang tao at taksil at pumatay din s'ya ng bata. Maganda ang takbo ng kay Theon kasi kahit bitin, mayroong isang kabanatang nakumpleto.

Bagaman kasi masarap minsan mabitin, hindi masarap mabitin lagi. Bitin ang kay Jaime, bitin ang kay Stannis, bitin ang kay Cersei, bitin ang lahat. Pinakamalaking pagkakamali talaga ang hindi pagbalik ni Daenerys para tustahin silang lahat. Ayos na sana kung bitin ang kay Jon at Tyrion, pero iyong parang tangek si Daenerys sa damuhan sa ending, ano 'yon? May isang parodiya sa Breaking Dawn kung saan inilarawan na pagkatapos ng mahabang set up ay dumating na sa wakas ang showdown ng mga bampira at sila ay... nag-usap. Titi ng ama, magpatayan kayo!

Isa pang problema ko ay ang mahika. Tanggap ko ang Others at wights at mga dragon, naroon na sila sa A Game of Thrones e. Ewan ko sa mga warg, pero iyong kwento ni Arya pati na rin 'yung sa mga pari ni R'hllor, at pati na rin ang kay Bran, hala, baka maging mga anghel ng Battlestar Galactica at the source ng Lost ito, i.e. kabaduyan.

Isyu: dahil sa palabas na Game of Thrones hindi ko na maimagine ang marami sa mga tauhan nang hindi nakikita ang mukha ng mga artista. Buti na lang wala pang Stannis, Melisandre at Davos. Nakakatawa, kasi broken na broken dito si Theon, pero mukha na s'yang Reek sa akin sa tv adaptation pa lang. Sino ba 'yung artistang 'yon? (Nota: "game of thrones" at hindi "a song of ice and fire" ang tag nito dahil mauuna pang dumating ang season 2 ng palabas kaysa ang ika-6 na nobela.)

Maraming pagkakamali ang Wheel of Time ni Robert Jordan. Halimbawa, ang pagbabalik sa buhay ni Ishamael bilang Moridin, pati na rin ang kina Lanfear/Moiraine. Kagaguhan lang na malupit ang kwento nina Perrin at Galad sa Towers of Midnight. Pero klaro ang ending ng Wheel of Time sa simula pa lang: tatalunin ni Rand si Shai'tan. Pwedeng may loose ends, pero iyong malaking kwentong iyon matatapos.

Dito sa A Song of Ice and Fire, ang hula ko noon ay ang pagliligtas ni Daenerys sa Westeros gamit ang kanyang mga dragon laban sa Others at wights. Kaya siguro nakakainis ang Aegon na ito, pati na rin ang pagtambay ni Daenerys sa Essos. Panay kasi ang sabing "Winter is coming," "Winter is coming," titi ng ama, snow na nang snow, winter na 'yan! Ang punto ko'y kailangan ko ng matinong ending. Kailangan hindi bitin ang malaking naratibo. Ayos na 'yung mga maliit na naratibo, kaya nga ginawa ng Diyos ang fan fiction e. Kailangan nang patayin si Stannis at Tommen, pati na rin si Euron at Victarion, pati ang mga taga-Dorne at ang mga Tyrell.

Mas gugustuhin ko na ring mamatay si Tyrion kaysa paikot-ikot s'ya sa Essos. Mas gugustuhin ko na ring mamatay si Jon kaysa sa mas malala pa n'yang sitwasyon ngayon bilang zombie ng reyna, ni Melisandre, ng mga kapwa n'ya crow at ng mga wilding. Oo na, oo na, mahirap nang maging pinuno. Natutunan ko na 'yon kay Eddard! Ang astig-astig pa naman nang maging 998th Lord Commander s'ya ng Night's Watch, tas ang problema n'ya ngayon pulitika. Dalawang kabanatang ganun, pagkatapos laban-laban na dapat.

Sa Game, maraming naglaro. Sa A Clash of Kings, maraming naggera. Sa Storm, namatay si Robb. Sa Feast, a, e, may isinigaw si Brienne? Dito sa Dance, natusta si Quentyn at nabawi ni Theon ang kanyang pangalan. Sapat na iyon para magustuhan ko ang libro, pero hindi iyon sapat para mainlab ulit ako.

Muntik ko nang hindi panoorin ang ika-2 episode ng Torchwood: Miracle Day para lang ituloy ang pagbabasa sa A Dance with Dragons. Buti na lang hindi, kasi sa T:MD, sampung episode lang, mabibigyan na ako ng masalimuot na kwentong masarap ang katapusan. Ito yatang A Song of Ice and Fire, kahit umabot ng 10 libro--ewan.

Rant ito, syempre pa, kaya magulo. Aasahang magulo ang mga blog, pero hindi ang mga nobela. May nabasa ako noon, dapat daw tatalon ng ilang taon si Martin, para tapos na ang apprenticeship nila Bran, Arya at Sansa. Mas mainam nga yatang ganoon ang gawin. Rant ito, kasi kahit papaano, mahal ko ang serye. At alam naman nating lahat, mas mahal mo, mas malakas ang iyong pagrereklamo. Tas pag nawala, saka mo hahanap-hanapin.

Towers of Midnight

2011-07-15T04:03:00.001-07:00

(Nota: noong 2010 ko pa isinulat ang rebyung ito. Kung saang baul ko kasi naitago kayo ngayon ko lang malalagay.)

Sampung araw na mula nang ilabas ang Towers of Midnight sa Amerika. Dalawa o tatlong araw pagkatapos, nakamagic ako ng kopya ng audiobook. Hindi ako nakapagsulat ng dapat isulat ko dahil pinakinggan ko 'yung libro. Ang hindi maganda sa audiobook, bumabagal ang mga boring na eksena. Pag binabasa ko lang kasi ang texto, pwedeng patalon-talon ang mga mata ko pag nakakabagot ang mga nangyayari sa pahina. Parang saidin/saidar ang audiobook, nagpapatingkad ng perception ng kagandahan--at kapangitan.

Tatlo o apat na araw kong pinakinggan ang Towers, pero hindi ko agad magawan ng rebyu. Kasi nga, andami kong dapat isinulat na hindi isinulat dahil sa kanya, at bumawi ako. Tsaka, siguro, masyado ko kasing mahal ang serye ng Wheel of Time mismo, at pakiramdam ko nadudungisan ko ang pagmamahal ko rito sa pagrerebyu.

Pero ngayong google ako nang google ng libro at wala akong makitang ibang rebyu ng buo pwera iyong kay Leigh Butler sa website ng tor, naisip ko, panahon nang magsulat ng mga pagmumuni-muni ko tungkol sa Towers. Maganda itong simula para sa pagsisimula ulit ng pagbablog.

At dahil nga huli na 'tong rebyu ko, gagamitin ko nang launchpad ang kay Butler. Naglista s'ya ng 16 na hints sa kanyang spoiler-free rebyu na kanyang inexpand sa spoiler-much na bersyon. Magrereak ako sa mga bagay na nireaktan n'ya, saka na lang magbabanggit ng mga puntong importante para sa akin pero wala sa 16.

Una, ang pagbabanyuhay ni Rand. Ang salita ni Butler para rito ay "Jesusing." Tuwang-tuwa ako sa pagiging malaanghel/maladiyos ni Rand, ang pagbabalik n'ya sa lusog ng mga puno ng mansanas laban sa kabulukan ng kanyang kaaway, bagaman baduy ang pagkakaroon n'ya ng liwanag na kumukontra sa dilim ni Shai'tan.

Ang dating sa akin, patay na ang lumang Rand. Pero kung sabagay, The Fires of Heaven pa lang sinasabi na nila Egwene na hindi na s'ya ang dati nilang kilala, at sa The Great Hunt nga mahusay ang pagtatala ng kanyang pagbabago at pagtanggap sa responsibildad bilang nilalang na may kapangyarihan. Sa isang banda, ang Hesus na Rand ay hindi na si Rand, dahil ang alaala ang susi sa identidad ng isang tao. Kaya kung maiintegrate mo ang memorya ng 400 taong gulang na past life mo, hindi na ikaw ikaw. (At, sa isang banda, wala naman talagang identidad, dahil wala naman talagang tao, dahil wala naman talagang pag-iral, meron lamang pagiging.)

Ang hindi ko gusto ay ang pagliligtas ni Rand sa lungsod na nagligtas kay Ituralde. Daang libo ba o milyon ang pinatay n'yang Trolloc? Mas mahusay sana kung purong ordinaryong tao lang, konting mahika lang, at si Ituralde na lang ang ginawang bida sa sinulid na iyon ng nobela. Ang ganda kasi ng mga eksena ni Ituralde, nag-abang talaga ako ng trahedya.

Bago ako tumuloy sa ikalawang punto ni Butler, gusto ko lang sabihing nalito ako kay Tam. Sa mga kabanatang POV ni Rand, nandun s'ya. Tas sa POV ni Perrin, andun din s'ya. Sa may gitna ko na lang nagets na out of synch pala ang chronology. Napagsuspetsahan ko pa tuloy na si Slayer talaga 'yung nasa kampo ni Perrin. Nakakahiya.

Ikalawa, nagustuhan ni Butler ang eksena kung saan lumikha ng sandata ni Perrin at Neald na "power wrought." Sa totoo lang, nadala na ako ng mga nababasa ko sa Internet na nabuburat kay Perrin. Pero sa Towers nagustuhan ko s'ya. Syempre meron pa ring mga mabagal na eksena, kahit naman kay Mat at Rand meron, pero kay Perrin ang inaasahan ko, boring talaga, at nakakabiglang mabilis ang mga bahagi ng banghay na sa kanya. Siguro kasi, dahil andun si Hopper sa mga POV n'ya, at nadedeflate ng lobo ang kanyang mga paangst-angst ewan. Isa pa, paiba-iba rin ng POV sa sinulid ng Perrin versus Galad, at naexcite talaga ako sa anggulo ni Morgase.

Nahinaan lang ako dun sa bahagi na nanghingi ng mapa si Perrin tas alam na n'ya agad kung saan aambushin sila Galad. Tsaka, tulad ni Butler, naasar din akong di n'ya napatay si Slayer. At, tulad ni Butler, nagustuhan ko rin ang mga Matrix scene sa tel'aran'rhiod. Kung tutuusin tuloy, ba't di mo na lang basahin, mahal kong mambabasa, ang rebyu ni Bulter, tutal naman puro rin lang din ang sinasabi ko.

A, teka, meron pala akong hindi nagustuhan na nagustuhan ni Butler. Sa kanyang ikatlong punto, tuwang-tuwa s'ya sa pagkakasulat sa pagkakaligtas kay Moiraine. Ako, hindi gaano. Una, nainip ako kasi imbes na iyon ang pokusan, ang Perrin versus Galad ang binigyan ng mas maraming pahina. O sige, sa dulo exciting din 'yung mga eksena ng laban sa sinulid na iyon, pero mas malaki kasi ang expectations ko sa mga Mat at Moiraine na bagay.

Nagustuhan ko na Malkieri pala si Noal. Lahat ng tao sinasabi noon pa na s'ya si Jain Fairstridder, so tinanggap ko na lang iyon, kaya hindi ako nabigla sa rebelasyon. Pero ang ikli-ikli kasi ng pagpasok at paglabas nila sa Towers of Ghenjei e. Tsaka, bagaman malakas ang empasis na oy foreshadowed 'to book four pa lang a, di ko nagustuhan ang ashanderei bilang susi palabas sa mundo ng Aelfinn at Eelfinn. At bagaman sa The Dragon Reborn napansin kong type ni Thom si Moiraine, di ko matanggap na nagkainlaban na sila, at gustong magpakasal ni Thom, at hand s'yang maging warder ng Aes Sedai.

Nabanggit na rin naman si Mat, pakiramdam ko tone-deaf lang talaga ako. Di ko gets ang mga sinasabi ng mga tao sa Internet na mali ang representasyon sa kanya sa The Gathering Storm, na mali ang tinig. Maikli lang kasi ang mga eksena n'ya dun, kaya nagustuhan ko talaga 'yung nakatime loop na baryong pinuntahan n'ya.

Sablay man o hindi ang pagrender, nagustuhan ko s'ya sa Towers. Nakakatuwa ang kanyang pagkukunwaring di na s'ya tumitingin sa babae dahil asawa na n'ya si Tuon (Fortuona, pero di n'ya pa alam na nagbago na ito ng pangalan bilang Empress). At tawang-tawa ako sa sulat n'ya kay Elayne na puro maling baybay at halos walang lohika ang takbo ng mga pangungusap. Ang disappointing ay ang laban nila ng gholam. Sa totoo lang ang hirap kasing imajinin 'yung agimat n'ya (at ang mga kopya nitong gawa ni Elayne) bilang sandata laban sa gholam. Dapat ang mga eksena ng laban biswal, matingkad dapat.

Ang ikapaat na kinumentan ni Butler ay pagiging Gollum ni Padan Fain. Naiinis ako sa paghawak kay Fain, kasi nawala na s'ya mula nang saksakin n'ya si Rand sa A Crown of Swords. Gusto ko ang kanyang zombies, at sana nga lang mas malaki ang kanyang papel sa A Memory of Light. Ang dating sa akin ni Peter Pettigrew ay Gollum, pero ang corny naman ng kamatayan n'ya sa Harry Potter and the Deathly Hollows. Sana hindi ganun ang mangyari kay Fain.

Ito ang teorya ko tungkol sa kanya. S'ya ang magiging bagong Shai'tan. Sa teolohiya ng WoT, may potensyal ang mga tao sa kasamaan, pero si Shai'tan nang medyo nakawala sa presong gawa ni Creator, aktibo at direkta n'yang namanipula ang kasamaan ng mga tao. Ang Shadar Logoth, ang dating Aridhol, para labanan ang mga kampon ng kasamaan ay naging masama rin mismo. Si Fain ang mabibitag at mapepreso, at sa tingin ko pasok ito sa metapisika ng WoT na walang simula at wakas sa pag-ikot ng panahon.

Ikalimang puntong kinumentan ni Butler ang tungkol sa pang-araw-araw na buhay ng mga taga-Black Tower. Maganda naman, lalo na ang representasyon ng brainwashed na Ashaman at Aes Sedai. At nakakatakot talaga si Taim, at nag-aalala talaga ako ng lubos sa kung ano ang mangyayari sa mga pamilya sa Black Tower. Ang kaso, iyong minibida dun na kampon ni Logain, di ko man lang maaalala ang pangalan kahit na POV n'ya ang mga kabanata. Kasi nga, sa dami ng mga tauhan ng serye, nauubos na ang memorya ko. E sayang, kasi maganda pa namang sundan ang kanyang sinulid. Sana si Logain na lang ang binida, o kaya 'yung si Pevara.

Gusto ko lang sabihing sana si Demandred na lang talaga si Taim, kahit na sabi raw ni Robert Jordan mismo hindi. Kasi hindi ko talaga malaman kung nasaan si Demandred, at kung bakit/paano naging masama si Taim.

Ang ikaanim na kinumentan ni Bulter ay ang pagkikita nina Galad at Berelain. Malaki raw ang mga suso ni Berelain, sabi ni Galad. Sa totoo lang, mas nagustuhan ko ang POV ni Galad sa kanilang versus ni Perrin sa mga hindi pa eksena ng laban, kaya okey na rin na magkaroon s'ya ng asawang kasing ganda n'ya. Pero ang nasa puso ko kasi noon, mamamatay si Faile at si Berelain at Perrin ang magkakatuluyan. A, pero wag na dapat akong nagwawallow sa disappointment tungkol sa suso at puso.

Ang ikapitong kinumentan ni Butler ay ang paglalantad ni Elaida kina Fortuona tungkol sa Travelling. Sa totoo lang, nang iutos ng Empress na atakihin ang White Tower, ayaw ko na kay Tuon. Kaya nga nabigla ako sa future vision ni Aviendah kung saan may nagsabing may dangal daw ang Empress na ito ng Seanchan. Sa akin lang, masama talaga s'yang tao, at akala ko talaga noon s'ya ang "half the light of the world" na isasakripisyo ni Mat "to save the world."

Ang ikawalong kinumentan ni Butler ay ang tungkol sa bloodknives, na hindi ko nagets ay nasa The Gathering Storm pala. At ikasyam n'yang kinumentan ay si Gawyn, na hinarap ang tatlong bloodknives na papatay sana kay Egwene.

Ngayon, noon ko pa man hindi gusto si Gawyn, kaya nga tuwang-tuwa ako nung binugbog s'ya ni Mat sa The Dragon Reborn (kasamang nabugbog si Galad sa isang two against one fight scene). Pero nagustuhan ko s'ya rito. Una kasi, detective ang moda n'ya sa paghahanap ng mga pumatay sa mga Aes Sedai. Pangalawa, kasi pinakita n'ya ang kadakilaan ng isang taong nagsisilbi sa isang dakilang tao, i.e. pinili n'yang maging tunay na warder material at hayaang maging boss ang Aes Sedai n'yang si Egwene. Mahusay s'ya ang pagpapakumbabang talumpati ni Elayne sa kanya tungkol sa inggit n'ya kay Rand.

Hindi nga lang ako makapaniwalang natalo n'ya 'yung tatlong bloodknives.

Ang mga Matrix na eksena nina Slayer, Perrin at Egwene ang ikasampung kinumentuhan ni Butler at nabanggit ko na ang aking paglike sa kanyang sinabi.

Ang ikalabing-isang kinumentuhan ni Butler ay ang pabaliktad na future vision ni Aviendah sa Rhuidean. Malakas talaga ang mga ganitong eksena, kasi nang maglakad si Rand para sa kanyang past vision nadala talaga ako sa kwento na nakaraan ng Aiel. At sa future vision ni Aviendah, talagang namanipula ang aking damdamin.

Dapat daw ay wag mangyari ito, sabi ni Butler. Sa akin, ang pagiging bukas ng WoT sa ganitong posibilidad ang magliligtas dito mula sa kabaduyan ng liwanag versus dilim na talinghaga. Hindi na lang epiko/saga ang WoT pag hinayaang open-ended ang tadhana ng Aiel. Isa na itong trahedya.

Ang ikalabindalawang kinumentan ni Butler ay ang showdown ni Rand at Egwene. Kulang daw sa drama. Sapat na para sa akin, at sa totoo lang hindi ko nagugustuhan ang pagharang ni Egwene sa plano ni Rand na basagin ang mga lock ng bilangguan ni Shai'tan para palitan. Ang kulit, nagtawag pa ng mga hari at reyna para suportahan s'ya laban kay Rand.

Naiinis din ako sa pekeng pagpapatalino kay Min. Sige, hindi naman s'ya bobo, pero iyong overnight ay bigla na s'yang maging pilosopo tungkol sa metapisika ng WoT, hala, saan nanggaling 'yon? (O sige, foreshadowed pa lang sa Lord of Chaos, pero kahit na foreshadowed ang isang rebelasyon hindi ibig sabihin kapaniwa-paniwala na itong lubos.)

Sa simula, hindi ko nagustuhan ang mga maneobra ni Elayne at ang kanyang pag-assume na mamamatay si Rand pagkatapos ng The Last Battle at ang paggawa n'ya ng mga paraan para panatilihing malakas ang Andor sa kinabukasan. Pero, iniisip ko, tama pala, kasi nga para hindi happy ending ang serye, dapat ay tuloy ang pulitika ng mga kaharian. Pero nakakaasar pa rin na galit s'ya kay Perrin dahil rebelde raw ang Two Rivers. Tang ina 'tong mga hari na 'to dapat talaga pinupugatan ng ulo e. May sinabi si Voltaire noon, tungkol sa kapayapaan at pagsakal sa papa.

Ikalabingtatlong kinumentuhan ni Butler ang pagpatay ni Dain kay Byar. Mahusay na eksena, at iniwasan ang yakapan patawaran na pilit at corny. Imbes, ginawa ni Dain ang tama, pero hate pa rin n'ya si Perrin.

Ikalabing-apat na komento ni Butler, dapat mamatay na si Slayer. Ang sa akin, sana kung mas maganda ang pagset up sa kanya bilang kontrabida, tulad sa gholam. Kaso, tulad ni Fain, nakalimutang kalaban na rin s'ya e. At di ko pa rin magets ang kanyang mitolohiya e, ba't ba galit si Isam/Luc sa kung kanino man s'ya galit?

Ikalabinlimang kinumentahan ni Butler ang cliffhanger tungkol kay Lanfear, ang pagsulpot nito sa panaginip ni Rand.

Ang pagkakaintindi ko, iyon ang hiling ni Lanfear sa mga Eelfinn, ang maging mabuti ulit at mahalin ni Rand. Gusto ko na rin, kasi, una, hindi ko magets kung paanong si Ilyena lahat sina Elayne, Min at Aviendah. Pangalawa, kasi ano ba naman ang kasalanan ni Lanfear kundi ang umibig sa hindi s'ya mahal? (O sige, nagpahirap at pumatay s'ya ng limpak-limpak na tao, pero kahit na...)

Ang ikalabing anim na kinumentuhan ni Butler ay ang pagtakas ni Graendal sa balefire ni Rand. Disappointed ako rito. Una, kasi ang corny-corny ng pagpatay sa mga Forsaken. Iisa-isahin ko.
Sa The Dragon Reborn, si Bel'al, nabalefire ni Moiraine. Sige, maganda 'yun kasi, underdog si Moiraine.

Sa The Fires of Heaven, si Asmodean, pinatay ni Graendal. Gusto ko ang misteryong ito, bagaman hindi ko talaga magets kung paano eksaktong si Graendal ang pumatay kay Asmodean (may nabasa ako noong mahabang paliwanag sa Internet tungkol kay Rahvin, Sammael, Lanfear at Graendal at ang hinanda sana nilang set up para mahuli si Rand).

Sabi sa mga comment sa tor, sa appendix once and for all sinabi na si Graendal nga ang pumatay kay Asmodean, na sobrang corny. Sana, tutal naman may dalawang relevant quote sa Towers mismo (isa lang ang nahuli ko), hinayaan na lang manatili itong bukas sa interpretasyon, bagaman may solidong ebidensya sa texto. Sa The Fires of Heaven din nabalefire ni Rand si Rahvin. Ito ang pinakagusto ko kasi, nakaset up ang pag-intersect sa laban ni Nynaeve at Moghedien, tsaka kasi sa sobrang lakas ng balefire ni Rand naibaliktad n'ya ang takbo ng panahon sa pamamagitan ng pagsunog sa mga sinulid ng Pattern.

Sa A Crown of Swords, napatay ng Mashadar si Sammael. Eto talaga ang pinakaayaw ko, kasi parang tanga ang pagsakop mismo ni Rand sa Illian, at di ako makasakay sa paliwanag kung paano n'ya naiwan ang wards ni Sammael na kagaya ng wards ni Rahvin sa Andor (wards na nagamit nang huli para mapatay si Mat at Aviendah).

Sa Winter's Heart, nabalefire ni Elza si Aginor aka Osan'gar aka Dashiva. Maganda rin ito, kasi Darkfriend si Elza at hindi n'ya natantong Forsaken este Chosen pala ang kanyang binubura mula sa realidad.

Sa The Gathering Storm, nabalefire ni Rand si Semirahge, gamit ang True Power. Maganda ito, bagaman disappointing sa isang banda dahil walang resonance. Torturer si Semirahge e, at sa mano a mano ang dating parang outclassed talaga s'ya.

Sa Towers, nabalefire ni Rand si Aran'gar aka Balthamel, nang ibalefire n'ya ang buong muog ni Graendal. Mahusay nga dapat e, kasi parang nagbagsak ng armas nukleyar si Rand. Ang kaso, mali ang inakala n'yang napatay n'ya. Sa Towers din napatay si Graendal, o napuntang sa impyerno, sa kamay ni Shaidar Haran. E ang galing-galing dapat n'ya, s'ya ang pinakamagaling sa Compulsion. Sa Towers din binaliw ni Egwene si Mesaana. Gustong-gusto ko ang kanyang talumpati na tatlong libong taon na ang White Tower, sa kanilang dalawa ang daang taong si Mesaana ang "child." Disappointed ako sa tunay na identidad ni Mesaana. Parang tange, hindi man lang prominent na Aes Sedai.

Sa ngayon, ang buhay na lang na Forsaken ay si Morridin aka Ishamael (na kung tutuusin ay corny, kasi napatay na s'ya ni Rand sa The Dragon Reborn at hinokuspokus lang ni Shai'tan para ibalik mula sa hukay), si Demandred, si Lanfear (na sana ay magtaksil) at si Moghedien (na dapat ay maganda ang showdown laban kay Nynaeve).

Dito ko na rin gustong banggitin ang mga reklamo ng mga Amerikano na gamit nang gamit si Sanderson ng slang. Binanggit ko na ito sa rebyu ko ng The Gathering Storm, sa paggamit ng salitang "homicidal." "Played" naman ang inirereklamo rito sa Towers. Sa akin, mas tanggap ko, kasi siguro banyagang wika ang Ingles at ang slang ng mga Amerikano ay kasing-iba rin ang dating sa akin ng kanilang mga ordinaryong (o pangmedieval na fantasyang) salita.

Dito pala sa Towers may pinakaraming napatay na Forsaken, tatlo. Sa madaling salita, puno ito ng aksyon. Madalas kong isipin kung ano ang babasahin ko sa mga libro bago ako mamatay (sa 2032). Sa ngayon, ito ang aking listahan.

1. The Eye of the World - Hindi ko babasahin. Nakakabagot, at baduy ang paggamit sa nanay ni Rand. Ang magandang eksena lang dito ay ang pagmamakaawa ni Rand kay Nynaeve at ang kawalan ng huli ng kakayahan para iligtas si Tam. Ang isang assistant ni Robert Jordan, sabi sa interbyu sa Dragonmount, 17 beses na raw binabasa ang Eye.

2. The Great Hunt - Babasahin ko ulit. Naiyak ako kay Ingtar nang ireread ko ito ilang buwan na ang nakakalipas. At gustong-gusto ko pa rin ang showdown nina Rand laban sa Seanchan.

3. The Dragon Reborn - Babasahin ko ulit. Dito binugbog ni Mat si Gawyn at Galad. Dito pinakawalan ni Perrin si Boundless at Gaul, dahil wala dapat taong hinahawla. At dito ang pinakamagandang ending ng WoT, ang pagtaas ni Rand sa Calandor.

4. The Shadow Rising - Babasahin ko ulit. Naiyak ako sa pagtatanggol ni Perrin sa karapatan ni Aram na ipagtanggol ang kanyang pamilya at hindi na maging pacifist. At nakakaiyak nga ang kasaysayan ng Aiel. Isa pa, dito nakudeta si Siuan.

5. The Fires of Heaven - Babasahin ko ulit. Dito namatay si Moiraine. Dito nagback to the future si Rand gamit ang balefire. Dito pinatay ni Mat ang pinuno ng Shaido.

6. Lord of Chaos - Babasahin ko ulit. Ito ang unang libro sa serye na binasa ko. Kung sa The Eye of the World ako nagsimula, malamang hindi ko na binasa ang mundo ni Jordan. Ang pagkakahuli kay Rand at ang pagligtas sa kanya sa laban ng Dumais Wells ang dahilan kung bakit ito ang pinakamagandang libro sa serye.

7. A Crown of Swords - Hindi ko babasahin ulit. Bukod sa pagsakop ni Rand sa Illian at pagpatay n'ya kay Sammael, ano pa ba ang nangyari sa librong ito? O sige, pinatay si Pedro Niall dito, at dito rin naghawak kami ang balefire ni Rand at Ishamael, pero kahit na, parang sira. Dito, pakiramdam ko, nagsimulang bumagal ang nobela, at hindi ako makapaniwalang ito ang paboritong libro ni Butler sa serye.

8. The Path of Daggers - Hindi ko babasahin ulit. Bukod sa pagkikita ni Balwer at Perrin, wala na akong maalala sa librong ito. Ito ang ikatlo sa serye na aking nabasa (ikalawa ang A Crown of Swords) at sobrang husay talaga ng Lord of Chaos na pagkatapos ng dalawang librong corny ay ginusto ko pa ring balikan ang simula ng WoT.

9. Winter's Heart - Babasahin ko ulit. Ito yata ang unang libro sa Amazon na binili para sa akin. Ang naalala ko rito, sabi ni Lan bitiwan na ni Rand ang kamay n'ya, sabi ni Rand parang, pag lumipad ang mga kabayo. Ayun, awa ng Creator nahulog at nakulong sila pareho. Tsaka rito nga pala nilinis ni Rand ang saidin. Dito rin kinidnap ni Mat si Tuon.

10. Crossroads of Twilight - Hindi ko babasahin ulit. Ang comment ng mga Amerikano rito, walang nangyari. Walang nangyari. Natuwan naman ako sa ligawan ni Mat at Tuon, pero ngayong iniisip ko, oo nga, wala talagang nangyari. Nang makita ko ang softbound nito sa Fully Booked noon, tuwang-tuwa ako. Kasi, una, unang beses ko 'yong punta sa Fully Booked. At pangalawa, pagkatapos mabasa ang 6, 7, 8, 1, 2, 3, 4, 5 at 9, nakalimutan ko na ang tungkol sa serye. Meron naman sigurong nangyari sa Crossroads of Twilight, kasi ginusto ko pa ring basahin ang Knife of Dreams e.

11. Knife of Dreams - Babasahin ko ulit. Showdown ni Rand at Semirahge. Pinakasalan ni Tuon si Mat. Naging reyna na si Elayne (ang pinakayuck ever na sinulid sa serye, sana si Morgase pa rin ang reyna ng Andor, kung may hustisya sa mundo. Ang kabanata kung saan natalo ni Elayne ang mga kalaban n'ya para sa trono ay may pamagat na... "The Importance of Dyelin." Ngi.). Pero babasahin ko ulit.

12. The Gathering Storm - Babasahin ko ulit. May nagcomment sa kung saang site na hate n'ya ito, kasi ang ibinida ay si Egwene "and her golden vagina." Mas gusto ko ang lumang Egwene, iyong loser Egwene, iyong sunod-sunuran kay Siuan, at ang galit na Egwene, na hindi na muling magpapahuli sa Seanchan. Naging ayaw ko na kay Egwene nang sineryoso n'ya ang pagiging rebeldeng Amyrlin. Kaya nga paborito ko pa rin si Nynaeve sa tatlong bidang babae e, kasi s'ya lang ang hindi "opisyal," ang nanatiling rebelde. Lubos nga akong umasa sa Towers nang mabanggit na baka hindi s'ya gawing opisyal na Aes Sedai kasi "nandaya" s'ya sa final exam n'ya. Pero, balik kay Egwene, bagaman mas gusto ko ang dalawang lumang s'ya, ayos na rin ang treatment sa kanya sa The Gathering Storm, at ako nama'y walang pagtutol sa mga may "golden vagina."

13. Towers of Midnight - Babasahin ko ulit. Basahin ang sanaysay sa itaas para malamang kung bakit.

14. A Memory of Light - Babasahin ko ulit. Early 2012 at hindi late 2011 ang labas nitong huling libro sa serye, dahil gustong magrecharge ni Sanderson, at ireread ulit ang serye bago tapusin ang ika-14 na bahagi nito. Naiintindihan ko naman iyon. Siguro sa 2012, hindi ko na kailangang magicin para magkaroon ng kopya sa araw na inilabas ang libro sa Kanluran. Ang mga season finale, laging pangit. Pakiramdam ko, magiging disappointing ang A Memory of Light, kahit na maging maganda man ito.

Wala pa yata akong season finale na minahal. Pangit ang sa Deep Space Nine, Voyager, Battlestar Galactica, Lost, Enterpise, Seinfeld, Stargate Atlantis, Friends. O sige, pwede na ang sa Frasier, at maganda ang sa Stargate SG-1, pati na rin ang Star Trek: The Next Generation, at kahit bitin ang sa Carnivale. At tsaka, sige, mga palabas ito sa telebisyon, kaya anong basta ang pinalalabas kong umiiral?

Hindi ko gusto ang Harry Potter and the Deathly Hollows, pati na rin ang The Dark Tower. Iyon lang kasi ang dalawa pang seryeng sinundan ko. Pero sa tingin ko, sapat na ang punto. Sa gitnang mga libro, may anticipation at excitement sa parating. Sa huling libro, kailangang kumambyo. Hindi na aksyon ang empasis, kundi ang iiiwang latak sa utak ng mambabasa. Ang kaso, kailangan pa rin ng aksyon para tumakbo ang nobela. Iyon ang paradoha, parang buhay, wala itong masyadong saysay.

(Pahabol. Babasahin ko pala ulit ang prequel na New Spring.)

Harry Potter and the Deathly Hollows, Part 2

2011-07-15T03:51:00.001-07:00

Hindi ko man lang nga magawang bigyan ng thumbs up o down ang huling pelikula. Sampung taon ko nang kasama ang prankisa. Ang pagbigay dito ng rating ay parang pagbigay ng rating sa isang kaibigan. "Tapat ka naman, mabaho lang ang hininga mo," "Boring ka pag di ka nanlalait," "Hindi tayo talo."

Ginawan ko ng paper ang Harry Potter bago ko pa ito mabasa. Nagsarbey ako ng mga estudyanteng high school at elem, kung binabasa ba nila ito, kung gusto nila, kung bakit nila nagustuhan.

Goblet of Fire ang una kong nabasa. Nagustuhan ko ito dahil sa misteryo, at dahil sa twist na ang akala pala nilang si Mad-Eye ay si Barty. Pagkatapos ay binasa ko ang Prisoner of Azkaban. Kaarawan ko ko ito binili. Medyo ayos na kaarawan iyon, nanood kami ng Crouching Tiger, Hidden Dragon ng kaibigan kong hindi ko na ngayon alam kung saan nagsuot. Iyong kopya ko ng ikatlong libro ng serye, inaalikabok na. Hindi katulad ni Chuck, hindi ako nagreread ng Harry.

Pagkatapos ng Azkaban, Sorcerer's Stone, pagkatapos ay Chamber of Secrets, Order of the Phoenix, Half-Blood Prince at Deathly Hallows. Nagtuturo na ako nang lumabas ang ikalimang libro. Bloomsbury ito, nadoble ang kopya ng order ni Chuck kaya binenta n'ya sa akin. Naalala ko ang araw kung kailangan ko binili ang Half-Blood, kung saan, kung sino ang aking kasama, kung ano ang nangyari bago at pagkatapos ko itong bilhin.

Hindi ko maalala kung sino ang kasama kong manood ng unang pelikula, pero naalala ko kung sino ang sa ikalawa. Hindi ko maalala kung sino ang kasama kong manood ng ikatlong, pero ng ikaapat oo. Naalala ko kung sino ang kasama ko sa panlima, pang-anim, pampito. At syempre, dahil baka hatawin ako ni Consumption Buddy, naaalala ko kung sino ang kasama ko sa pangwalo.

Hindi naman naghahanap ng kritikal na interpretasyon ang Deathly Hollows, bagaman sasabihin ko ritong ang pagwasak ng dragon sa malaking bahagi ng Gringot's ay obyus na pakyu sa kapitalistang globalisasyon.

Masarap sigurong balikan ang mga pelikula, tipong isang buong araw ng dire-diretsong panonood, mga dalawa, tatlong taon mula ngayon. Paborito ko pa rin ang ikatlo, mahal ko ang ikapito. Ang mga libro, malamang sa malamang hindi ko sila babalikan. Ito na siguro 'yung pinakamalapit sa rereading na gagawin ko. (Isingit ko lang dito na nabasa ko rin ang mga parodiyang Barry Trotter and the Unauthorized Parody, Unnecessary Sequel at Dead Horse ni Michael Gerber, kung saan binanggit ang Harry Potter and the Chamberpot of Secrets at Order of the Penis, mga pamagat na nais ko sanang gamitin sa sarili kong parodiya. Kaso nga, naunahan ako. Tsaka wala akong enerhiya para gumawa ng parodiya.)

Ano nga lang ba ang mga librong nareread ko? Don't Care High. Tsaka iyong ginawan ko ng salin na hindi ko na babanggitin dito. Nitong nakaraang taon, nakinig ako sa mga audiobook version ng mga Wheel of Time na gusto ko: Great Hunt, Dragon Reborn, Fires of Heaven, Lord of Chaos, pero audiobook na nga, inisikipan ko pa ang mga boring na bahagi (i.e. pagbabaeng hindi si Nynaeve ang POV). Paano nga ba ang tamang rereading? Madalas akong magchapter rereading, pero hindi nang buong libro. Alam ko na naman ang ending e. Ang gusto ko'y 'yung mga sandali sa gitna na excited na excited ako nang una kong binasa, 'yung mga sumasabog ang ulo at nagfafountain ang utak moments.

Naalala ko nang sa wakas ay makabili ako ng The Dark Tower. Akala ko babasahin ko sa loob ng isang araw. Nakow, ampangit pala. Isang linggo kong binuno. Umiyak ako sa dulo. Hindi kagandahan ang librong Deathly Hollows. Hindi rin kagandahan ang ikawalong pelikula. Pero naiyak ako sa mga alaala ni Snape na sinisid ni Harry. Doon n'ya nalaman na long con lang pala ni Dumbledore ang lahat, at na si Snape ang tunay na nag-alaga sa kanya, at doon n'ya natuklasan na wala naman talagang Ama, meron lamang mga ama, at sapat na iyon.

Sa 2012, darating na ang A Memory of Light, ang huling libro sa seryeng Wheel of Time. Pagkatapos, A Song of Ice and Fire na lang ang aabangan kong matapos. Salamat sa Diyos walang balak si George R. R. Martin na gawin iyon. Siguro'y mga isang dekada pa bago dumating ang Winds of Winter at A Dream of Spring. "It all ends," sabi ng poster ng Harry Potter and the Deathly Hallows, Part 2. Tapos na nga. Pero iyong seryeng Dark Tower, may tsismis na gustong dugtungan ni King ng pangwalong libro. At siguro sa tsismis na iyon ko na lang isisipit (get it? get it?) ang aking pagnanasa: na may mga bagay na hindi naman natatapos talaga.

The Empty Chair

2011-06-28T10:23:00.001-07:00

Nito lang, napanood ko ang ikatlong episode ng Falling Skies. Sa isang eksena, pabalik si Noah Wyle para iligtas ang kanyang anak mula sa mga alien. Nawawalan ng ilaw ang kanyang flashlight, at madilim sa corridor. Nakarinig s'ya ng ingay. Tumingin s'ya sa likod. Namatay ang kanyang flashlight. Pilit n'ya itong binuhay. Nang magkailaw ulit, may alien sa harap n'ya. "Puki ng ina," sigaw ko.

Madali akong matakot na tao. At madali akong magmahal ng horror. Naniniwala akong kung ikacut ang T2 sa eksena kung saan nawawala si Eric Fructoso sa mga hagdan ng tenement ay magiging itong perpektong pelikula. Kahit ang Matakot Ka sa Kulam, tapusin lang bago ang pagdating ni Judy Ann Santos sa kanyang Tide konsyensya form, mahusay na mahusay na. Iyon ngang Pa-Siyam, kahit sang-ayon ako sa mga kritisismo, sa tingin ko'y hindi na kailangang tagpasan ng kahit ano para tawaging magaling.

Itong The Empty Chair, siguro kung pag-aaralin sa School of Tagpas, sampung minuto lang ang matitira. Naiisip kong pwedeng iligtas ang pagpatay kina Adela at Nancy, ang pagpatay sa nanay ni Clara, ang pagpalakol ng janitor sa sariling binti, at ang pakikipag-usap ng janitor sa mga multo. Lima lang kami sa sinehan: ako at si Consumption Buddy, at tatlong babaeng panay ang tawa at text. Sa unang beses, nagpasalamat akong may maingay na tao sa sinehan. Kung hindi, malamang namatay na ako sa pagkabagot.

Hindi mo maalala, pero may isa pa akong pelikulang Asyanong napanood na super nakakatakot. Pero anyway, gusto ko lang ditong purihin ang trilohiya ng Ring, na naging sanhi noon ng pagtulog ko nang bukas ang ilaw ng tatlong buwan. Nais ko rin ditong pasalamatan ang lumikha ng Feng Shui, na sa aking palagay ay ang pinakamahusay na pelikulang Filipino ever.

Bago magsimula ang pelikula, napanood namin ang trailer para sa Scream of the Ghost. Pangit ito. Marami akong pelikulang pangit na napanood na maganda ang trailer, at pakiramdam ko naloko ako. Wala pa yata akong trailer na pangit na napanood tas maganda 'yung pelikula. Napakaraming pangit sa mundo. Pangit na pelikula itong The Empty Chair.

5 Centimeters Per Second

2011-06-26T11:04:00.001-07:00

Ang pelikulang ito ay nahahati sa tatlong bahagi. Nakakaiyak ang "Cherry Blossom" at "Cosmonaut." Ang "5 Centimeters Per Second" ay hindi nakakatuwa. Sayang at ito pa naman ang huling bahagi ng anime, na s'yang dapat magtatali sa motif ng pagkawala. Imbes, sa kanta na lang dinaan.

Naalala ko rito 'yung Kaboom, kung saan bigla na lang sumabog ang mundo sa ending, imbes na ikwento nang matino at subukang bigyan ng kakumpletuhan ang dating. Bagaman hindi lokohan sa lebel ng "kaya ganito na lang bigla na lang mawawala" ang "5 Centimeters Per Second," nabuburat pa rin ako na sinira nito ang aking expectations.

At hindi ko sasabihing sinadya iyon ng pelikula, na ang tema nga naman ay ang pagiging hindi kumpleto at pagkasira ng mga inaasahan. Punyeta, kung ako lang ang direktor (na, oo na, oo na, hindi), tatagpasin ko talaga ang kanta sa ikatlong kabanata at tatapusin sa pagkikita nila sa may tren. Kung ito ang susundin, magegets pa rin ng manonood na: nagmahalan sila Akari (anak ni Shinji ng Neon Genesis Evangelion) at Takaki noong bata pa sila, kaso kinailangan nilang magkahiwalay. Bagaman nangulila, nakahanap ng pag-ibig si Akari, samantalang si Takaki ay hindi.

Kaya ba hindi nakakaranas ng tunay na kabutasan ang mga babae ay dahil wala silang titi? O, dahil wala silang titi ang buong pag-iral nila ay kabutasan? Hindi naman pagmamalabis ang pagpasok ng teorya rito. Motif ng pelikula ang pagsusulatan, at alam naman nating lahat, laging dumarating ang liham kung saan ito patungo.

Hindi ba tunay ang pag-ibig ni Akari kasi nakahanap s'ya ng kapalit? O si Takaki ang pumepeke kasi hindi na pagmamahal ang obsesyon? Ang lalake kasi ang bida ng pelikula, kaya nagmumukhang s'ya ang mas dakila. Pero ang pangungulila, hindi totoo kung hindi tumitigil. Wala ring ontolohikal na prayoridad ang pagkakaiba. O, sa madaling salita, para may nawawala, dapat may naroon. O, sa mas madaling salita, bagaman dapat nating ipagdiwang ang lungkot at ipagmalaki ang kahungkagan ng ating pag-iral, dapat din tayong maging masaya.

Selected Poems

2011-06-22T09:49:00.001-07:00

Merong pyesa dito, "The Leaves of the Cypress," na wow talaga, at dahil prose poem iniisip ko dapat nasa Collected Fictions na lang. Pero dahil ang libro kung saan s'ya unang nalathala, Los Conjurados sabi rito, ay libro ng mga tula, dito s'ya sa Selected Poems lumabas.

(Pero parang tangek, naroon sa Fictions at narito sa Poems ang "Borges and I," "Ragnarok," "Everything and Nothing" [itong huli ay riff sa "Basket Case" ng Green Day].)

Narito ang mga susing salita ni Borges: espejo, laberinto, sueño, ciego. May tula tungkol kay Spinoza, kay Emerson, kay Joyce. Pero, nakakabigla, meron ding mga tula tungkol sa pag-ibig, tungkol sa kasaysayan. Tama nga na importante ang mga tula sa pag-intindi kay Borges.

Meron hindi naman tayo nagbabasa para umintindi, nagbabasa tayo para ma-wow. At hindi lang ang "Leaves" ang masarap basahin. Nariyan ang "Fragments from an Apocryphal Gospel," na ang ikalimang beatitude ay "Lucky are those who know that suffering is not a crown of heavenly bliss."

(Hindi man ito corona, Luis, keri na rin pa rin ang pagiging emo, at hindi ako magbabago.) Isa pang gusto kong tula ay "The Causes," na, kung tutuusin, ay kritisismo ng ikalimang fragment.

Ang bad trip minsan, iyong mga nagsasalin na sobrang iba sa orihinal. Hindi lang ang pagkakatabi ng mga salita, kundi ang mga talinghaga. Kung sabagay, ang gusto naman kasi nila na final product ay magandang tula sa Ingles, pero sa akin, dapat pag nagsasalin ay literal na literal. Sa 13 na nagsalin dito, si Alastair Reid ang pinakamahusay. Isa rin s'ya sa pinakanakakaburat. Pero mas nakakaburat si Alan S. Trueblood.

Maraming linya si Borges na qq, at para lang magpacute isang araw gagawa ako ng Twitter account na puro salin ng mga salin dito. Habang hindi pa dumarating ang araw na iyon, eto muna ang dalawang halimbawa.

Una: "Art should be like that mirror/ Which reveals to us our own face." Pangalawa: "There is a door I have closed until the end of the world." Pero ang final say pa rin ay mula kay Papa Jack ng Love Radio, "Krimen manatiling option lang sa taong priority mo."

Game of Thrones, Season 1

2011-06-21T09:40:00.001-07:00

Sa Green Lantern, pinatay ni Hector ang ama n'yang pulitiko. Malaking pagkakamali, alam naman nating lahat na may silbi lang patayin ang isang lalake pag wala pa s'yang anak. Pag pinatay mo ang isang ama, nagiging mas makapangyarihan lang s'ya (tingnan si Obi Wan sa A New Hope).

Sa "Perform This Way," inatake ni Weird Al Yankovic ang tendensiya ng Lady Gaga interpretation na mag-essentialize tungkol sa gender at sexuality. "Born" versus "perform" this way. At, iyon na nga, wala namang ipinapanganak na "this way," lahat ay pagtatanghal.

Sa pagbabasa ng mga reaksyon sa kamatayan ni Ned sa Game of Thrones, nabigla talaga ako na maraming galit sa mga nagkocomment. Tas inisip ko 'yung mga palabas na gusto ko. Paano kaya kung pinatay si Adama sa unang season pa lamang ng Battlestar Galactica?

Titi ng ama, si Locke nga sa final season na confirmed na patay na talaga, asar pa rin ako. Siguro dahil iba talaga ang kamatayan sa libro? O nasanay lang akong patay na lahat ng tauhan sa A Song of Ice and Fire? (Minsan kailangan talaga ng tunay na kamatayan e. Ngayon sa tingin ko dapat nanatili na lang na patay si Moiraine imbes na naligtas sa Towers of Midnight kasi para tuloy nawawalan ng bigat ang sakripisyo n'ya sa The Fires of Heaven.)

"Honor" ang susing salita sa adaptasyong ito ng Game of Thrones, isang bagay na sana meron ako pero alam kong wala. Tipo kasi akong Peter Pettigrew, na badtrip, kasi may kapangyarihan sana kung Ben Linus. Sabi nga ni Chuck, hindi naman ako "bad," "not good" lang--isang nakapanlulumong katotohanan.

Fantasya ng nag-iipong gitnang uri ang dangal. Wala naman akong kilalang may isang salita e, bagaman marami sa kanila ang diplomatiko at suave (mala-Ben nga ang level). Anong pagnanasang utopian ang mayroon sa pyudal na halagahang ito?

Patay na si Ned. Sabi ni Tywin, pangalan lang ang natitira, lahat namamatay. Buti pa si George R. R. Martin, pag namatay s'ya mananatiling buhay ang pangalan n'ya sa A Song of Ice and Fire (at sa titi ng amang "Sandkings," pinakamahusay na nobeleta ever).

Green Lantern

2011-06-19T06:56:00.001-07:00

Cute si Ryan Reynolds. Sa Two Guys, a Girl and a Pizzaplace. Dito sa Green Lantern, ewan, tumanda na s'ya. Kung sabagay, halos dalawang dekada ang nasa pagitan ng tv show na iyon at ng pelikulang ito. Nakakasar nga lang na ang isa sa gusto ko sana tungkol sa Lantern ay hindi ko na ganoong kagusto.

Pero hindi ko hate 'yung pelikula. O sige, pangit 'yung babae. At sige, walang kwenta 'yung minikontrabida tsaka 'yung malaking kontrabida. At, sige, baduy 'yung pagchant n'ya ng "neither snow nor rain" sa huling fight scene para magamit ang isang daan at sampung porsyento ng kanyang lakas.

Pero maganda 'yung mga laruang ginawa n'ya, 'yung mga baril at espadang luntian. At nakakatawa naman kahit papaano 'yung mga banat. Labo nga lang nung pamangkin, ano 'yon? Tsaka 'yung tatlong Lantern sa dulo, umabot para sagipin s'ya mula sa araw, pero hindi para sumama laban kay Parallax. Di ko lang masakyan 'yung pagkukumpara sa iba. Hindi naman lahat ng pelikula pwedeng maging X-Men: First Class, dahil kung gayon, e di sana lahat na lang ng pelikula The Dark Knight.

Kung tauhan si Green Lantern sa Mage: the Ascension, s'ya ay myembro ng tradisyong Celestial Chorus. Meron s'yang three points sa sphere ng Forces (para sa constructs n'ya), two points sa Mind (nabasa n'ya 'yung utak ni Stephen Hawking di ba?) at siguro one point sa Prime (para lang masabing Celestial Chorus nga s'ya).

Kagabi, pinanood ko muli ang The Princess Bride. Una ko itong pinanood noong bata ako, kasama ng ate ko. Nagustuhan ko. Tas, nung high school ako. Di ko masakyan. Tas, isa pang beses. Tas, isa pang beses. Iyong pang-apat na beses, doon ko naalala kung bakit ko s'ya mahal. Tas, kagabi ngang panlimang beses, bawat eksena, bawat linya ng dayalog, nagustuhan ko. Hindi ever magiging ganoong uri ng pelikula ang Green Lantern. For a similar reason, hindi naman lahat ng tao pwedeng maging true love mo.

Super 8

2011-06-17T07:55:00.001-07:00

Alam ko masakit, pero pwede ka pang mabuhay. Pwede ka pang mabuhay. Boy, ang tanong, gusto ko pa bang mabuhay kung ganun kasakit? Nawalan ka lang ng nanay, tang ina mo ka, kinulong ako at tinorture ng lampas isang dekada.

Gusto ko talagang magustuhan ang Super 8. Malaki ang atraso ko kay J. J. Abrams, sa rebyu ko ng Star Trek panay ang sabi kong si Damon Lindelof ang direktor. (Pero mas malaki ang atraso ni Abrams sa sangkatauhan, dahil s'ya ang direktor ng Mission Impossible 3.)

At sa totoo, nagustuhan ko naman. Maganda ang mga pagsabog. Nakakatawa 'yung ginagawa nilang zombie movie. Tatay na 'yung bida ng Early Edition. (Parang tangek nga lang, ba't di n'ya ginamit 'yung magic newspaper n'ya, andami sanang buhay ang naligtas.)

Gusto ko talaga kasi na hindi s'ya feel good. Muntik na dun sa joke sa bus, 'yung "hindi tayo mamamatay kasi mga--" tas dumating 'yung monster pinagpapatay 'yung mga matanda. Kaso, dapat talaga may namatay na bata. Tas ang swabe na, di na ako magrereklamo sa placement ad ng Transformers sa dulo ng pelikula.

Imbes, ayun, nanalo na naman ang pag-ibig sa huli. Kaya eto na ang huling Abrams-related consumption ko. Well, syempre manonood ako ng Star Trek 2, kung kelan man 'yun dumating. At syempre, panonoorin ko rin 'yung Alcatraz. Tsaka 'yung Person of Interest. At syempre, hanggang mamatay ang Fringe committed na ako. Pero 'yun na lang. Masakit, oo, pero pwede pa akong mabuhay.

Rewatch

2011-06-12T11:19:00.001-07:00

Obsessed ako sa rewatch. Obsessed ako sa pagdating ng araw na maaari ko nang iorganisa lahat ng files ko, lahat ng kailangan kong iscan na pictures at bagay. Iniisip ko kung anong uri ng pagsasalansan sa mga libro ang gagawin ko sa aking library pag sa wakas ay pwede ko nang ulit gamitin ang aking book shelves, o di kaya'y nakabili na ako ng mga, iyong glass.

Dati, sabi ko sa sarili, mag-aaccumulate ako ng 366 na vcd (!) para darating ang araw na hindi ko na kailangang bumili ng bago, at meron akong papanoorin na pelikula. Iyon bang matanda na ako at patambay-tambay na lang habang nasusunog ang mundo. Hindi pala ever mangyayari. Una, kasi, mamamatay ako nang bata. At, pangalawa, hindi lang pala isang pelikula bawat araw ang gusto kong panoorin. Hindi pala pelikula.
Kasalukuyan kong dinadownload ang apat na episode ng series 4 ng Doctor Who. Una ko nang napanood ang kabuuan ang series 5, ang kalahati ng series 6 (sa Setyembre pa ito babalik), dalawang episode mula sa series 4, at isa sa series 3 (ang napakahusay na "Blink").

Iniisip kong idownload ang buong series 4, pero marami akong agam-agam. Kahit na pangkalahatan kong nagustuhan ang series 5, meron din ilang episode nito ang hindi ko naman kahit kailan irerewatch. Sa mga napanood ko nga sa series 1, hindi ako masyadong nasiyahan, at wala akong balak idownload ang mga ito. Pero naiintriga ako sa nasa Top 10 Best episodes na aking ginoogle nito lang. Para tuloy gusto kong tingnan kung meron ng mga ito sa 200+ gb na nasa isohunt.

Stand-alone episode ang "Blink," at naiisip ko tuloy ngayon kung dapat bang husgahan ang mga palabas batay sa season o hindi. Ang maganda sa magandang arc, pag maganda ito, maraming oras ng enjoyment. Ang mahirap dito, mahirap magrewatch. Minsan tuloy, gusto ko nang tumalon sa specific na eksena.
At minsan naman, merong mga palabas tulad ng Camelot. Pinanood ko 'yung ika-10 episode pagkatapos talunan ang ika-8 at 9. Ayos naman, namatay si Leontes tsaka 'yung nanay ni Arthur. Pero, kahit hindi ko binura ang files ng episodes 1 to 7 at 10, hindi ko na ito papanoorin muli. Hoarder lang ako, hindi masokista.

Pero nahihirapan ako, kahit pagdating sa sitcom, na dapat ay mas madaling balikan. Noong 2010, dalawang beses kong pinapanood ang mga nagugustuhan ko. Iyon ang nangyari sa It's Always Sunny in Philadelphia, Parks and Recreation, at pati na rin sa Archer nitong 2011. Pero kahit na nagustuhan ko ang Happy Endings at Breaking In, parang isasantabi ko na naman sila, sa malayong panahon, na hindi naman darating, ko sila muling papanoorin. (Of course, every other week noong 2010 gusto kong magpakamatay, at Abril lang naman ng 2011 natigil ang fantasyang iyon.)

Ang nangyayari tuloy ay walang hanggang akumulasyon. Para tuloy lahat ng palabas, The Simpsons. Imortal, pero habang nagmamartsa ang panahon, nagiging uugod-ugod, naging walang dating, lumalabas na kinatutuwaan mo na lang dahil sa nostalgia. Parang kaibigan mula high school, mahal mo na lang kasi you've been doing it for so long. Pero ba't ka pa nagtyaga all these years? Parang kasal, siguro, na nauwi na lang sa pagiging magkasambahay. (Ehem, hindi pa ako kasal so hindi ko alam kung ano ang pinagsasabi ko. Ehem, wala akong kaibigan mula high school so hindi ko alam ang pinagsasabi ko.)

Tatlo ang pang-akit ng rewatch. Una, na darating ang katapusan kung saan wala na akong ibang kailangang gawin kundi panoorin muli ang aking mga nagustuhan. Pangalawa, na maaaring bumalik hindi lang ang alaala kundi ang karanasan ng tuwa, tawa at excitement mula sa panonood ng palabas na napanood ko na. Pangatlo, na hindi nasayang ang buhay ko sa kakapanood ng mga palabas imbes na lumabas ng bahay at huminga. As usual, tungkol talaga sa pag-ibig ang post na ito.

(Para lang majustify ang tags: keri lang ang Family Guy sa season na ito, ang pinakamagandang episode ay iyong nung Pasko, kung saan pumatay sila Stewie ng isang pamilya. Ang Simpsons ay keri lang din, pero nunca na ata s'ya magiging mas mataas sa keri na lang. Tungkol sa Breaking In: sayang ito, mahal ko si Christian Slater, mahal ko si Lex Luthor, pero nacancel na s'yang Fox, so babay tawa. Tungkol sa Happy Endings: renewed daw ng NBC [o ABC ba?], at ako'y nagpapasalamat. Sana magkabalikan si lalake mula sa FlashForward at babae mula sa 24.)

Embassytown

2011-06-10T11:48:00.001-07:00

Parang trailer, deceptive din ang blurb. Sa blurb ng Embassytown, akala ko'y magmamagic ang bida para masolve ang problema. Mag-iisip lang pala s'ya tungkol sa wika. Ilang nobelang sci-fi na ba ang nabasa kong quote mula kay Walter Benjamin ang epigraph? Ilan ba ang mahahanapan ko ng ganitong uri ng linya?: "I was pleased by his company, often amused, always interested. I tested him.... He finally passed, according to my unclear emotional accounting, when I realised that I wasn't only watching to see if he'd stay, but was hoping he wouldn't leave."

Ang bida ng Embassytown ay si Avice, isang immerser, i.e. nakakapaglakbay s'ya sa immer, i.e. ang pundasyon, kumbaga, ng meron (dahil ang realidad na alam natin ay minsan lang). Hindi lang pagiging immerser ang interesante kay Avice. Nonsexual ang relasyon nila ng kanyang naging pang-apat na asawa ("tugma sa lahat pwera sa ilalim ng kumot"), ang bestfriend n'ya ay AI, pinalaki s'ya ng iba't ibang magulang (shiftmother at shiftfather, pero panay "shitfather" ang basa ko) at nakatira s'ya sa Embassytown, na puerta pa-immer, kung saan nakikisalamuha ang mga tao sa indegenous na nilalang rito, ang mga Ariekes, na tinatawag nilang Host.

(Sabi ni Chuck hindi raw ako nagbabasa. At siguro nga ito ang dahilan kung bakit hindi ko alam na may catchphrases din pala sa mga nobela. Isa sa nagustuhan ko ay "Say/said it like a Host," na ang ibig sabihin ay hindi ako nagsisinungaling, dahil ang mga Ariekes ay hindi kayang magsinungaling.)

Sa una'y nakakalito ang Embassytown, pero may kapalit ang hindi pagsuko: nakakaintriga ang mga misteryo nito, mga pangalang hindi pwedeng banggitin, mga nagmamahalang hindi nagkakaintindihan, mga nakaraan na hindi maaaring balikan. At meron ding patayan. Maraming patayan. Isang asasinasyon, isang gera, at isa muling asasinasyon, na anticlimatic at nakakatawa. (Ang mas maganda lang sa mga eksena ng patayan ay ang mga eksena ng pagdodroga.)

Hindi ito ang unang nobela ni China Mieville na narinig ko mula sa io9, pero ito 'yung pinakamaugong recently kasi ito 'yung kakapublish. Iniisip kong iniisip ni Consumption Buddy na dapat ay pakasalan ko na lang ang io9, o dalhin ito sa eskinita at makipagfistingan, dahil mas madalas ko pa ang pagbanggit ko sa website na iyon kaysa pagsasagawa ng actual na rebyu. Pero kung hindi dahil sa io9, hindi ko mapapabasa sa 'yo ito: "I love you, you light me, warm me, you are suns."

A Supposedly Fun Thing I'll Never Do Again

2011-06-09T11:21:00.001-07:00

"[E]dge-first and splashless and sad" ang paglalarawan ni David Foster Wallace sa pagkawala sa dagat ng skeet na hindi nabaril. Nagkalat sa mga sanaysay sa librong ito ang mga ganyang uri ng pagdedepamilyarisa, isa pang mahusay na halimbawa ay iyong kwento n'ya tungkol sa pakikipaglaro ng chess sa isang tournament-ang-lebel na bata.

Kongkreto ang katotohanan, may nagsabi, at sa mga detalye ng buhay nakikita ni Wallace ang mga katotohanan nito: nakakatawa, nakakahiya, walang-kabuluhan. Sa "Getting Away from Already Being Prety Much Away from It All," may meditasyon tungkol sa pagkakaiba ng babaeng taga-Midwest sa babaeng taga-East Coast pagdating sa reaskyon sa pamboboso. Sa kanyang sanaysay tungkol kay Michael Joyce, may pagtatanggol sa sports bilang sining-buhay.

Dahil sa "A Supposedly Fun Thing I'll Never Do Again" at sa nabanggit nang "Getting Away" ko mas gusto ang librong ito kaysa sa Consider the Lobster and other essays. Mahusay din nga pala ang "David Lynch Keeps His Head" (paborito ko nang iexpose ni Wallace iyong artistang suck up kay Lynch pag nakaharap pero kupal sa direktor pag wala ito).

Medyo bitin ang "Derivative Sport in Tornado Alley" at "Greatly Exaggerated" (lalo na itong huli), at kulang sa eksaherasyon ang "E Unibus Pluram: Television and U.S. Fiction" (i.e. sinubukan nitong maging patas at naging unexciting tuloy). Iyong tungkol kay Joyce ay maganda sana, kaso may dating na tinatamad si Wallace. O hindi ko lang trip ang tennis, at ako ang tinatamad?

Walang kaso. Okey pa rin naman ang apat na sanaysay na hindi magaling, at ang tatlong sanaysay na magaling, magaling talaga. Lalo na 'yung "Supposedly Fun" at "Getting Away," dapat basahin ng lahat ng gustong magkwento tungkol sa buhay nila. Ilista nang ilista ang mga pangyayari sa pang-araw-araw, tas pag may sapat ka na, yupiin mo lahat ng boring. Ang matitira'y mga tala ng kalungkutan.

X-Men: First Class

2011-06-09T10:08:00.001-07:00

Kung sa X-Men: Last Stand ay pinagtaksilan ni Rogue ang kanyang kapangyarihan para lang mabuhay nang normal, dito sa First Class nagawang tanggapin ni Mystique na hindi n'ya kailangang ipagpalit ang sarili para maging masaya. Tagline man, baduy na tagline man, hindi lang 'to hanggang Facebook status: "Mutant, and proud."

Hindi lang self-esteem booster ang First Class, ito'y kwento rin ng isang pag-ibig na hindi maaaring isiwalat ang pangalan. Instant ang pagkaakit sa pagitan ni Charles at Erik, at ang paghihiwalay nila sa dulo ng pelikula ang isa sa pinakamalungkot na ending ng kwento ng pag-ibig na aking napanood.

Hindi ko naman gaanong nasundan ang mga pelikula, sa mga bus ko lang nga napanood ang unang tatlo. Hindi ko rin napanood ang origins ni Wolverine. Pero sinundan ko noong bata ang cartoons, at nasundan ko kahit papaano ang X-tinction Agenda at Age of Apocalypse story lines sa komiks. Ayon sa io9, 46 na taong gulang na ang prangkisa, at siguro kasama na ang X-men sa bokabularyo ng aking utak. Parang, pag super na nilalang, si Superman. Pag mutant, X-men. Napakaswerte naman ng isang likhang-sining na naging mala-hangin na ang presensya sa ating buhay.

Kung mutant ako tas hindi ko ginagamit sa pagpapayaman/pangongontrol sa sangkatauhan ang aking kapangyarihan, i.e. maangst ako tungkol karapatan at pagmamahal, susundan ko ang plano ni Magneto sa unang pelikula. Gagawin kong mutant lahat ng tao, na sa tingin ko nagawa ni Thanos o ng ibang nilalang sa komiks (pero hindi mutant silang lahat, nagkaroon ng kapangyarihan lang). (Kahawig, malayong kahawig, nito ang premise sa DC Universe Online.)

Habang tumatagal at inaalala ko ito, lalo akong naiinlab sa First Class. Natatawa pa rin ako nang biglaan sa alingawngaw ng mga patawa (paborito ang kay Moira sa huling bahagi ng pelikula), may agam-agam pa rin sa kadayaan ng sansinukob (dalawa ang kapangyarihan ni Emma Frost [galit na galit ang kasama ko sa trabaho sa detalyeng ito, pero iba ang dahilan]!), iniisip ko pa rin si Mystique, na mahal si Charles, pero mas mahal ang sarili, at si Charles, na mahal si Mystique, pero hindi sapat. Pero, sabagay, kelan naman naging sapat ang pagmamahal?

Selected Non-Fictions

2011-06-08T00:11:00.001-07:00

May s talaga sa pamagat, parang tangek. Pero patatawarin ko na, tutal naman marami akong utang sa librong ito, na 2002 ko pa nakita sa Glorietta pero hindi ko binili. Binasa ko lang ang rebyu ni Borges sa Finnegans Wake, at natawa sa komento n'yang mas successful pa sa kauring proyekto si Lewis Caroll. Sa kabuuan, magugustuhan ng mambabasa itong libro dahil sa mga rebyu.

Mga pelikula ang marami sa nirebyu ni Borges, at nakakatawa ang lumalabas pag adaptasyon mula sa nobela ang gawang kanyang tinatalakay. Pag hindi n'ya nabasa ang pinagbasehan, kadalasan ay pinupuri n'ya ito, at meron s'yang mantra tungkol sa pagiging swerte na hindi n'ya alam ang orihinal. Pero pag 'yung kabaliktaran ang kaso, kadalasan ay bumabagsak s'ya sa kasalanan ng mga dapat ay nagbabasa na lang ng libro: dinadaot n'ya ang pelikula dahil sa pagiging "unfaithful" nito.

(Nakakatawa rin pag libro ang nirerebyu ni Borges, pagkatapos ay hindi naman iyong librong nirerebyu ang kanyang tinatalakay, kundi ang paksa ng libro, at lumalabas na mas maalam pa s'ya tungkol sa paksa kaysa dun sa nagsulat ng librong kanyang hindi pinapansin.)

Kung nagmumukhang hindi ko nagustuhan ang Selected Non-Fictions, talagang mapanlinlang ang panlabas na anyo. Sa totoo'y dahil napakasarap basahin si Borges, madalas ay binaviolate ko ang aking alituntuning isang sanaysay lang ang babasahin bawat gabi.

Nasa koleksyong ito ang "The Argentine Writer and Tradition." Dati'y pinabasa ko ito sa isang klase, kinumpara namin sa isang sanaysay na salungat ang pananaw. Sa dulo'y naging kompromiso ang solusyon, may tama ang sanaysay na iyon, may tama si Borges. Tunay ngang kalaban ng sining ang mga maligamgam. Para maging mahusay na manunulat, kailangang bulag ka sa ilang bagay, at bukas na bukas ang mga mata naman pagdating sa iba. Sa Selected Non-Fictions makikita ang marami sa masining na pagkabulag ni Jorge Luis Borges.

How I Met Your Mother, Season 6

2011-06-07T23:57:00.001-07:00

Dapat ay susulat ako ng sanaysay na "Why the Mother Matters," pero hindi ako makahugot ng enerhiya. Halos mamatay kasi ang pagmamahal ko para sa How I Met noong season 5, at bagaman mas ayos ang season 6, mas nagmumukhang wala na lang talaga akong matagpuang matinding emosyon para sa palabas na ito, pagmamahal man o pagkamuhi. Ang maganda na lang minsan sa kanya ay ang theme song.

Naalala ko pa ang season 1, kung saan dahil ayaw pang masakal ni Lily sa habambuhay kasama si Marshall, tumakas s'ya para maging pintor. (Pinatay iyon sa season 4 o 5, kung saan mga hayop na lang ang kakagusto sa kanyang gawa.) Noon, gusto pa ni Marshall maging abogado para sa kalikasan. Sa season 6 bumalik ang kanyang pangarap para rito, ang kaso binuntis naman n'ya si Lily (i.e. gumawa s'ya ng masamang bagay).

Dati'y indipendyenteng babae si Robin, ngayon pasulyap-sulyap na lang s'ya kay Barney. Dati'y indipendyenteng lalake si Barney, ngayon desperado s'ya para sa pamilya. Kung gusto ko ng warm fuzzy feelings, nag-alaga na lang sana ako ng aso.

At nariyan si Ted, na manloloko. Dapat talaga'y si Stella na lang ang naging mother, dahil iyon ang huling babaeng hinabol n'ya na malungkot na hindi n'ya nakatuluyan. Si Zoey sa season na ito, wala naman yatang nag-ilusyon na s'ya na nga. Para tuloy akong iyong nasaktan ang puso at hindi na magawang magtiwala. Ngayon kahit sinong babae ang iparada sa akin ni Ted, ang alam ko lang iiwan din n'ya ako, kaya hindi ko na s'ya gustong kilalanin pa.

Gusto ko sanang sabihing hindi na ako manonood ng season 7, pero. Sa isa sa kaunting ayos na episode ng ubod ng pangit na season 5, "The Wedding Bride," inilahad ang mga bagahe ni Ted, ng kanyang mga kaibigan, ng kanyang mga nakakadate. Isa rito ang "not over her ex." Parang ganun ang bagahe ko. Hindi ko na mahal ang How I Met, at hindi ko ito kinamumuhian. Pero hindi pa ako over dito. Hindi ngayong kakatapos lang ng season 6. Matagal ko pa itong iisipin, matagal pa ang aking pangungulila. Kahit nga siguro matapos na ang serye sa season 8 or sa 9 o kung ano man. May mga pag-ibig na hindi nakakalimiutan.

Kung Fu Panda 2

2011-06-06T00:02:00.001-07:00

Mahusay ang misdirection ng trailer para sa Kung Fu Panda 2. Wala iyong patawa tungkol sa signs, pati 'yung "I have received a message./ From the universe?/ From the messenger" sa pelikula mismo. Sabi siguro ng Hollywood, "Sa mga nagsasabing lahat ng magandang jokes ay nasa trailer na, well, the joke's on you--they aren't even in the movie!"

(Merong exchange sa pagitan namin ni Consumption Buddy habang pinapanood itong pelikula na hindi ko ikukwento rito pero ilalagay ko sa susunod kong nobela. Isa lang ang masasabi ko, mahusay talaga sa analisis ang South Park.)

Katulad ng unang Kung Fu Panda, tungkol ang pelikula sa sama ng loob sa isang figure of authority. Kung saan sa una'y bad trip si Tai Lung sa master n'yang si Shifu dahil inuna nito ang kagustuhan ni Master Oogway, dito naman si Lord Shen ang hindi makaget over sa pagget over ng parents n'ya sa kanya. Sa dulo kahit pwede naman s'yang tumalon para ituloy ang fight scene, pinili na lang n'yang mamatay.

Scars don't heal, sabi ni Lord Shen. "What do they do?" tanong ni Po. Wala, pinapaalala sa atin na nasaktan tayo, ng taong pinagkatiwalaan natin, ng taong ang tangi lang naman nating gusto'y mahalin tayo. Madali naman kasing sabihin ni Po na bumitaw sa nakaraan, syempre, minahal s'ya ng tatay n'ya e, ampon man o hindi naging ama sa kanya ito. E si Lord Shen? Pagkatapos mong gawin sa akin 'to, pagkatapos ng paglalapastangan mo sa pagkatao ko, you expect me to live life to the fullest?

"I can't remember to forget you," tagline ng Memento. Kung hindi naman option ang kamatayan, siguro meron pa rin tayong refuge sa pagsusulat. Dito, pwede nating iadjust ang ilang detalye, bigyang-diin ang ibang pangyayari, bigyang-kahulugan ang meaningless gestures ng mga taong hindi man lang sinadyang manakit. Hindi sapat ang direct confrontation sa kaaway, dahil baka mauwi lang lahat sa nangyari kay Chun Li sa flim adaptation ng Street Fighter. Pagkatapos magspeech ng babae tungkol sa pagpatay sa kanyang ama at pag-eradicate sa kanyang mga kababayan ganito ang sagot ng kalaban: for you, it was the worst day of your life. Sabi ni M. Bison, "For me it was Tuesday."

Parks and Recreation, Season 3

2011-05-29T02:01:00.001-07:00

Itong Parks and Recreation, tulad ng Community at It's Always Sunny in Philadelphia, ay may espesyal na halaga sa akin. Tinulungan n'ya ako sa isang madilim na bahagi ng aking buhay, at kahit siguro maging kasing unfunny na s'ya ng The Office, o kahit ng Shit! My Dad Says at Hot in Cleveland, ay, tulad ng The Office, na may iba namang uri ng significance sa akin, ay papanoorin ko pa rin s'ya.

Para sa mga sanay sa walang saysay na pamagat, ang Parks and Recreation ay tungkol sa mga empleyado ng parks and recreation department ng gobyerno ng Pawnee, Indiana. Ang bida nito ay si Leslie Knope, na second in command pero s'yang namamahala at enthusiastic sa mga proyekto ng gobyerno.

Ang ibang mga tauhan ay sina: Ron, boss ni Leslie na libertarian; April, dating nag-oojt at departamento at ngayo'y sekretarya na ni Ron; Ann, nurse na bestfriend ni Leslie (ginagampanan ng maladiyosang si Rashida Jones); sa dulo ng ikalawang season pumasok ang kyut na si Ben (ginampanan ni Adam Scott ng perpektong Party Down) at ang kyut na kyut na si Chris (ginampanan ng perpektong si Rob Lowe).

Maraming sorpresa ang season na ito. Una, hindi s'ya Setyembre kundi Enero bumalik. Pangalawa, imbes na 22 o 24 ay 16 lang ang kanyang episodes. Pangatlo, ikinasal si April kay Andy (na dating syota ni Ann). Pang-apat, hindi masyadong naging kadiri ang palabas pagkatapos ikasal ni April at Andy (tingnan na lang ang The Office kung saan pumangit ang lahat nang ikasal si Jim at Pam).

Ang Parks and Recreation ang anti-The Office, anti-Party Down. Samantalang ang dalawang huling palabas ay tungkol sa pag-extract ng saya mula sa isang nakakasakal na trabaho, dala ng enthusiasm at sincerity ni Leslie ay nagmumukhang tama at mabuti ang pagbabanat ng buto. Ang parke kasi'y (dapat) libreng lugar kung saan maaaring magpahinga at--iyon nga--likhain ng isang tao ang kanyang sarili. Assimilated kasi sila Pam at Jim sa The Office, meron pa ring pranks pero nakatali na sila sa mismong sistemang pumapatay sa kanila. Samantalang si Leslie, lumalaban pa s'ya para sa karapatan ng tao na magkaroon ng pampublikong espasyo para sa mga komunal na gawain para sa komunidad. (Pero syempre mabibigo s'ya, at mamamatay tayong lahat nang malungkot.)

Kung Bakit Ako Nagsusulat ng Rebyu

2011-05-29T01:56:00.001-07:00

Natanong sa akin ni Consumption Buddy isang beses, kung di ko rin naman naeenjoy magsulat ng rebyu, bakit pa ako nagsusulat ng rebyu? Hindi ko na maalala ang sagot ko sa kanya, kaya ngayon naisipan kong pag-isipan kung ano talaga ang napapaala ko sa pagsusulat sa blog na ito.

Siguro kasi, ang pagsusulat ng rebyu ay tulad din ng panonood ng palabas sa tv na pangit. May sense of accomplishment pag natapos mo ito. "Tiniis ko 'yan, titi ng ama. Amboring, pero kinain ko ang buong season, 24 episodes!" Pero meron talagang palabas na ubod ng pangit at kahihiyan imbes na pakiramdam ng katatagan ang mararamdaman mo pagkatapos mong tapusin.

Sinimulan kong sundan ang Camelot kasi sa gitna pa ng Abril dumating ang Game of Thrones. Keri na rin naman, kaya lang hindi nitong huling linggo, imbes na panoorin ang ika-6 at ika-7 episode nang magkasunod, tumalon lang ako sa ika-7. At ngayon available na ang ika-8 episode, pero hindi ko na kukunin.

Dumating na nga kasi ang Game of Thrones. At isa pa, ampangit ng fight scenes ng Camelot. Minsan hindi rin maganda ang sa Game, pero at least doon may pakialam ako kung sino ang mabubuhay at mamamatay. Ang Camelot ang patunay na kahit may nakahubad at may espadahan ay meron mga palabas na hindi dapat pagsayangan ng panahon.

Siguro kasi, may saya sa pagsusulat ng rebyu, lalo na't winawasak mo ang isang pangit na palabas. Mas madalas kong nararamdaman ang kaligayahang ito sa pagsusulat ng maikling kwento, pag may natitira akong ideolohiya o grupo (read: relihiyon). Pero paminsan-minsan nararamdaman ko ito sa pagsasanaysay, halimbawa nang kwestyunin ko ang kabutihan ng bida sa Source Code. Hindi nga ba't marka ng pagiging tao ang pagiging malupit para sa wala?

Pero minsan may pelikulang kalupitan sa sarili ang pagpapatuloy pang isipin ito, kahit na para wasakin lang. Gusto ko sanang gawan ng rebyu ang Priest, pero wala namang magandang dahilan para gawin iyon. Pangit ang pelikula, mula banghay hanggang dayalog hanggang effects. Tsaka may eksena na 'yung cowboy kumukumpas-kumpas habang sumasabog ang kanyang paligid tas dapat profound kaso tae. Para itong si Raven sa Snow Crash, pag pinatay mo ikaw ang mamamatay.

Siguro kasi, kahit na hindi masarap ang pagsusulat ng rebyu, obligasyon ko pa ring purihin ang mga palabas at pelikula na nagustuhan ko, na napatawa ako. Gusto kong alalahanin iyong mga eksena kung saan ako namangha, natuwa, naiyak, natakot, naalalang may mundo pala sa labas ng telebisyon.

Ang kaso, kahit mahal ko pa rin sila, hindi ko na magawan ng rebyu ang ika-7 season ng The Office at ika-5 season ng 30 Rock. Ano pa kasi ang pwede kong sabihin na hindi ko pa sinasabi? Cute si Lemon, gusto ko sila ni Jack. Tuwang-tuwa ako nabawi ni Michael si Holly. O sige, o sige, mahina na rin kasi sila, hindi na season 1 to 3 ng The Office, at kahit kailan naman hindi naging malakas ang 30 Rock.

Pero paano itong Paprika? Maganda ang pelikula. Natakot ako sa manika, naprofoundan ako sa mga panaginip, naiingit ako dun sa pulis na naisaaktwal ang pantasya n'ya noong kolehiyo. Dito naman, pwede kong excuse na masyadong maganda ang texto, at na ang sumulat ng rebyu nito nang pilit ay paglapastangan sa divinidad nito.

Iyon na nga, ligaya sa pagtatapos, ligaya sa pagsira, ligaya sa pagsamba. At isa pa, ligaya sa pagkabigo. Ligaya sa hindi pagkamamit ng ligaya. "[S]orrow is pleasure [if] you want it instead," sabi nga ng paborito kong banda (next to Bon Jovi). Hindi lang naman ito sa pagsusulat ng rebyu e, at hindi lang sa pagsusulat in gneral, kundi sa buhay. Walang kwenta ang buhay. Walang kwenta ang mag-expect na may kwenta ang buhay. May kwenta na walang kwenta ang buhay.

Fringe, Season 3

2011-05-26T10:41:00.001-07:00

Ito ang season ng Fringe na pinakamarami akong pinriserve na avis. Madalas kasi, pagkapanood, dinedelete ko lang sila imbes na ilagay sa external. Naging exciting na kasi ang palabas, mahusay na ang sayaw ng arc sa mga monster of the week.

Para sa mga hindi nakakapanood, ito ang spoilery premise ng palabas: May gera sa pagitan ng dalawang sansinukob. Ang mga bida, si Olivia, isang FBI agent; si Walter, isang mad scientist; at si Peter, anak ni Walter na kinidnap n'ya mula sa kabilang sansinukob, hiram lang dapat, gusto lang sanang sagipin ang Peter na ito mula sa sakit na pumatay sa kanyang Peter. Kaso, tulad ng lahat ng taong hinihiram, hindi na s'ya nabalik.

Nakasentro ang season 3 sa pagbalik ni Olivia mula sa kabilang sansinukob, ang pag-Mata Hari ni Faulivia (i.e. ang Oliviang kontrabida) kay Peter, at ang paggamit ni Walternate (i.e. ang Walter na kontrabida) sa "doomsday device" para wasakin ang sansinukob at pigilan ang pagdami ng fringe event (i.e. monster of the week) sa kanilang sansinukob.

Maraming magandang kaso sa season na ito. Halimbawa si Milo, sa episode na "The Plateau," na kayang ikalkula ang sequence ng mga sanhi-dulot at sa ganitong paraan nakakapatay ng tao sa pamamagitan ng paghulog ng bolpen sa kalsada. Sa "6955 kHz," pinasok ang trope ng "number stations" sa arc tungkol sa doomsday device. At sa "Stowaway" at "Lysergic Acid Diethylamide," sinaniban ng patay na si Walter Bell (ginampanan ni Leonard Nimoy) ang katawan ni Olivia.

Dahil sa eschaton, pwede na ulit akong gumawa ng bagong mitolohiya. Inspirasyon ang Fringe dahil napapasok nito ang mga sci-fi tropes sa kanyang arc. Pero higit sa pagbida telepathy at paglalakbay sa panahon at iba pang imposibleng pangyayari, ang bida talaga ng Fringe ay ang kanyang mga tauhan. Nasaktan ako nang masaktan si Olivia dahil hindi alam ni Peter, na dapat ay mahal s'ya, na hindi s'ya si Fauxlivia. Nalungkot ako nang patayin nila ang Alternate Universe Broyles. At natawa ako ng isedak ni Bellivia si Astrid.

Merong mga palabas na mahal mo agad. Merong mga palabas na medyo okey, at dahil wala ka namang ibang mapanood, papanoorin mo na rin. At papasok s'ya sa utak mo, at sa ilalim ng balat mo, at sa puso mo. At gigising ka na lang isang umaga, at matatanto: hindi mo pala kayang mabuhay sa isang sansinukob na wala ang palabas na ito.

The Big Bang Theory, Season 4

2011-05-21T03:28:00.001-07:00

Isa sa pinakagusto kong eksena sa season na ito ay sa dulo ng "The Alien Parasite Hypothesis," nang kunin ni Amy ang kamay ni Sheldon, nang itanong ng lalake kung bakit, sinagot s'ya ng babae ng, "Experimento lang." Nakakadurog ng puso na pagkatapos ng ilang segundo, bumitiw si Amy at sinabing, "Hind, wala, wag mo nang isipin."

Para sa mga nanonood ng The Office, ang Big Bang Theory ay tungkol sa magkakaibigang nerd: ang weird na si Sheldon, ang roommate n'yang si Leonard, ang ex ni Leonard na si Penny, ang syota ni Leonard na si Priya, ang kapatid ni Priya na si Raj, ang kaibigan ni Raj na si Howard, ang syota ni Howard na si Bernadette at si Amy, na kaibigang babae ni Sheldon pero hindi n'ya "girlfriend."

Hindi talaga nerd si Penny, ang premise nga sa simula ay bobo s'ya tas crush s'ya ni Leonard, at hindi rin nerd si Priya, at sabi ng isang comment sa isang review site, hindi naman talaga para sa [sa dalawang kahulugan ng "para sa"] nerd ang palabas, ito nga'y mapang-api sa mga katulad nila Sheldon.

Ang gusto ko talagang mangyari ay maging si Penny at si Sheldon, pero alam naman ng lahat, kahit ng hindi nanonood ng show, na hindi ito magaganap. Meron lang talagang mga combo na hindi maaaring ipull off. Para tuloy akong si Leonard sa unang season, alam n'yang imposibleng mangyari (na maging silay ni Penny) pero iyon pa rin ang kanyang hinahangad. Pero hindi ba't iyon ang kalikasan ng pag-ibig, ang gustuhin ang hindi pwedeng maganap?

Malaki ang mga suso ni Penny. Ang kay Bernadette din.

The Vampire Diaries, Season 2

2011-05-21T01:46:00.001-07:00

Lampas isang siglo minahal ni Damon ang alaala ng bampirang lumikha sa kanya, si Katherine. Pagkatapos, natuklasan n'yang nilaro lang pala nito ang kanyang puso. Isang taon lang ang lumipas at mahal na n'ya ang taong si Elena, na kamukhang-kamukha ni Katherine.

Pero hindi naman tungkol sa pag-ibig ang The Vampire Diaries, tungkol ito sa patayan. At hindi lang guest star tulad ng crush kong si Rose ang pinapatay, kundi mga bida ng palabas: sa season na ito pinatay ang biolohikal na nanay at tatay ni Elena, ang tiyahin n'ya, at isang werewolf na akala ko'y tigasin (at ayos lang na namatay, kasi s'ya ang pumatay kay Rose).

O sige, tungkol talaga s'ya sa pag-ibig. Ang sentral na tanong nito ay, kung nagmahal ka ng isang nilalang sa pagkahaba-habang panahon, maaari ka bang magmahal ng ibang nilalang ulit? (Ang isa pang tanong ay kung itutuloy mo pa bang basahin ang isang rebyung dalawang beses ginamit ang salitang "nilalang" sa loob ng isang talata.)

Ang sagot ng palabas ay oo. Kung si Batman ang "hero [Gotham] needs but doesn't deserve," si Elena ang nilalang na "Damon needs but doesn't deserve." Siguro, pag naging mabuti na s'yang nilalang sa season 3 (kasabay naman ng pagiging masama ng mabuti n'yang kapatid na si Stefan, na current syota ni Elena [malapit na silang magbreak]), saka sila magkakatuluyan nang opisyal ni Elena. Tas sa season 4, magkakabalikan naman si Stefan at Elena, at si Damon ay magiging mabuting lover sa kung sinong mabuting tao, at magiging masaya ang lahat--dahil para saan pa ang pag-ibig kung hindi?

Ang tanging hindi ko trip sa VD ay ang mitolohiya nito ng originals. Ang ibang bampira, patay sa araw, patay sa kahoy sa puso, patay sa kung ano-ano. Walang nakakapatay sa original, kundi makapangyarihang-makapangyarihang witch, tsaka isang punyal na may abo mula sa kung anong puno (pero kailangang manatili ang punyal na iyon sa puso ng original, kundi babangon s'ya at dudurugin ka). Nakakaburat na nga ang paglipana ng day walkers sa popular na kultura, pero iyong imortal na imortal talaga? Puki ng ina, manonood na lang ako ng

Community, Season 2

2011-05-21T01:03:00.001-07:00

"I can't count the reasons I should stay," sabi sa theme song ng Community, "one by one they all just fade away." Para sa isang palabas tungkol sa tibay ng pagkakaibigan, bakit kaya anlungkot-lungkot ng panimulang awit nito? Kung sabagay, napakalungkot ng season na ito kumpara sa una.

Para sa mga taong Two and a Half Men ang pinapanood, ang Community ay tungkol sa grupo ng mga estudyante sa Greendale Community College: andyan si Abed, na nakikita ang mundo gamit ang lente ng popular na kultura, si Annie na nagpsychotic breakdown na grade conscious and all around good girl, at--ang kanilang mga kaibigan. (Sa mga taong hindi alam kung ano ang community college, wag n'yo akong tingnan, hindi ko rin alam.)

Bukod sa mga lovable na tauhan, ang lakas ng Community ay ang pagpapastiche nito sa popular na kultura. Meron sila tungkol sa conspiracy theories, zombies, Dungeons and Dragons, westerns at meron pa ngang rope a dope sa Pulp Fiction. Ang pagmamahal na ito sa mga popular na texto ang s'ya ring kahinaan ng sitcom.

Iyon kasi ang panganib. Pag gets mo ang references, baka makulangan ka. Pag di mo gets, may posibilidad na hindi nakakatawa. Umasa talaga ako sa Pulp Fiction episode, na ang punch line ay My Dinner with Andre episode pala s'ya. At sa pagiging malay ng palabas sa conventions, minsan nagiging mas cynical ang nanonood. Halimbawa, iyong "Abed's Uncontrollable Christimas," masyado sa esperanza, masyadong feel good.

Buti na lang merong tulad ng "Mixology Certification," kung saan disaster ang sana'y pagdiriwang sa kaawaran ni Troy, at "Paradigms of Human Memory," kung saan inassault ng palabas ang sarili nitong conventions (pinakanakakasar na rito ang mga speech ni Jeff sa grupo para ilift up ang spirits nila at ipaalala kung ba't sila magkakaibigan). Sa dulo ng season na ito, mukhang nakipagsplit na si Pierce sa barkada. Malamang sa malamang, magkakabati rin sila sa unang episode ng ikatlong season. Pero sana hindi. Kailangan ng lungkot ng palabas na ito para manatiling mahusay na sitcom.

Stargate Universe, Season 2

2011-05-18T00:32:00.001-07:00

Ito ang premise ng SGU: nastuck ang isang grupo ng tao sa isang spaceship, hindi sila makabalik sa daigdig. May ilan akong nababasang comments sa review sites na nagsasabing pagtataksil ito sa espiritu ng Stargate. Sa totoo lang pareho lang naman ang SGU at Stargate Atlantis, kaya nga lang ang huli panay pa rin ang gamit ng stargate.

May ilan din akong nabasang nagsasabing nagpilit daw kasing maging Battlestar Galactica ang SGU. Taksil man sa espiritu ng franchise, masyado mang eager maging deep, para sa akin lovable pa rin ang SGU, at malungkot akong cancelled na ito. Wala kasing arc ang punyeta, ayun tuloy walang nanood.

Marami pa s'yang ibang pagkakamali. Una rito'y ang pagsabi na walang alien na nag-iingles ang ilalabas, pero malaking bahagi ng palabas ang Lucian Alliance (na mga taong taga-ibang planeta na, among other things, ay nagsasalita ng Ingles). Pangalawa'y ang pagpapatalino kay Chloe sa pamamagitan ng teknolohiya ng mga alien. At pangatlo'y ang pagpasok sa mga drone bilang kalaban sa huling apat na episode.

Hindi naman kasi experimental na texto ang SGU, kaya dapat kahit papaano'y sundin nito ang mga batas ng tradisyonal na pagkukwento. Ibig sabihin nito'y kailangang may motibasyon ang iyong mga tauhan, kahit ang mga kontrabida. Paano mo mamahaling kamuhian ang mga maliit na spaceship na kaya pinapatay ang mga bida'y dahil ito ang program nila?

Si Young ang bida ng palabas na ito, ngayon ko lang naisip ang ganda ng pangalan n'ya kasi s'ya ang matanda. Ang interesante ay ang love triangle ay kina Young-TJ-Varro, ang interesante ay ang agawan sa kapangyarihan nila Young at Rush, ang interesante ay ang mga sakripisyo at duda ni Young sa kanyang misyong maibalik sa daigdig ang grupo ng mga taong stuck sa spaceship. Iba s'ya kay Jack O'Neill ng Stargate SG-1: wala s'yang sense of humor, mukha s'yang laging pagod, pumapatay s'ya ng sariling tauhan. Pero pareho silang pinuno: nag-aalaga, inuuna ang tungkulin kaysa pag-ibig, marunong sumuko. O sige, malayo sila sa isa't isa, pero cancelled na nga 'yung gusto kong palabas, pagbigyan mo na.

Doctor Who, Series 5

2011-05-18T00:30:00.001-07:00

Kung tauhan si Doctor sa Mage: the Awakening, bagay s'ya sa tradisyong Sons of Ether. Sa spheres ng mahika, meron s'ya sa Time at Correspondence (nakakapaglakakbay sa iba't ibang panahon at lugar ang sasakyan n'yang Tardis), sa Matter (pang-analisa ang kanyang sonic screwdriver), at Life (nagsisiklo ang regeneration ng kanyang katawan, halos imortal s'ya).

Dito sa series 5 ng reboot, ang kasama ni Doctor ay si Amy Pond, isang babaeng naengkwentro n'ya noong bata pa ito. Nakikiangkas din sa kanilang paglalakbay si Rory, fiancee ni Amy, at si River Song, lab ni Doctor na pabaliktad sa panahon n'ya ang takbo (i.e. sa una nilang pagkikilala, kilala ni Doctor si River pero hindi ang baliktad, at sa dulo, kilala ni River si Doctor pero unang pagkikilala pa lang nila sa utak ng huli at kung gayon ay walang kailangang katakutan sa episode sa series 6 na "The Impossible Astronaut").

Papatayin ako ni Consumption Buddy, pero mas gusto ko ang series na ito kaysa sa una ng reboot. Mas masarap sa mata ang hitsura at masarap sa tenga ang tinig ng Doctor ngayon (ginagampanan ni Matt Smith) kaysa noon (Christopher Eccleston). Mas gusto ko rin si Amy kaysa kay Rose. Mas okey din ang pagiging loser at loyal ni Rory kaysa sa kay Jack (bagaman mahal ko si Jack sa Torchwood: Children of Earth) at syempre cool na cool si River Song (bagaman hindi naman s'ya sa series na ito unang lumabas). (Mali ang parallelisms na ito, at sabi ni Buddy, "Hindi mo maaaring ikumpara ang dalawang bagay sa lebel ng pagmamahal kung hindi mo naman minahal ang isa sa kanila." Double meaning 'yan.)

Maraming magandang episodes, halimbawa ang pagkikilala ni Doctor at ng batang Amy ("What a disappointment you turned out to be," sabi alaala ng batang Amy kay Doctor)), ang ep kung saan hinunting nila kasama si River at ng mga bishop ang Weeping Angels, ang "Amy's Choice" kung saan nabuhay muli/kinilala ang pananatiling buhay ng pag-ibig ni Amy kay Rory, "The Lodger" kung saan nagfootball si Doctor, at ang huling dalawang episode, "The Pandorica Opens" (ang Doctor pala ang masamang nilalang na ikukulong/nakakulong sa Pandorica) at "The Big Bang."

Klaripikasyon: walang katorya-torya ang huling 1/3 ng "The Big Bang." Ang arc ng series 5 ay ang "silence," ang tagline ay "Silence will fall." Buong series ko itong inabangan, at awa ng Diyos, hindi dumating. Baka iyon ang paglalaro ng mga manunulat sa salita? Nahulog ang katahimikan--at walang pay off. At iyon ang mabuting aral: maganda na sa maganda ang ilang bahagi, pero pag pangit ang ending pangit ang kabuuan.

Archer, Season 2

2011-05-18T00:27:00.001-07:00

Paano nga kaya nabubuhay ang mga masama? Sa Archer, ang mga bida ay mandaraya, manloloko, makasarili. Ang husay nila ay sa pananakit at manipulasyon, tapat sa kanila ang ibang mga tauhan dahil mayaman sila (at dahil sadyang bobo lang ang ibang tauhan). Hindi ba't ito ang relasyon natin sa Diyos? Binubuhusan tayo ng sinigang sa ulo, nilulunod sa baha, tinatanggal ang lupa sa ilalim ng ating mga paa. At wala tayong ibang gagawin kundi sumamba.

At magpantasya tungkol sa kanilang kahinaan. Sa Archer, ang kahinaang binibigyang-diin ay kabobohan. Ang bidang si Archer sa season na ito ay natalo sa pagsusugal, samantalang ang kanyang ina (na kapantay n'ya sa pagiging makasarili) ay naloko sa isang Ponzi scheme. Ang kabobohan na ito ay iniuugnay din sa "katangahan" tungkol sa moralidad. Natatawa tayo tungkol sa politically incorrect na homophobia ni Archer, pagiging date/serial rapist ni Krieger at "sex addiction" ni Cyril dahil alam natin ang hindi nila alam, na sila ay walang hiya.

Sa Doctor Who, isa sa mga paliwanag kung bakit laging ipinagtatanggol ng makapangyarihang Time Lord ang daigdig at mga tao ay dahil kamukha ng mga tao ang mga Time Lord. Iyon siguro ang dahilan kung bakit hindi na lang tayo nagpapakamatay. Dahil paminsan-minsan, binibigyan tayo ng buto ng ating mga amo. At siguro kaya tayo binibigyan ng buto ay dahil malungkot ang mga diyos.

Iyon nga siguro ang paghihirap ng mga masama. Naawa sila sa atin, nakikita nilang mas may pagkakapareho tayo kaysa pagkakaiba. At gusto nila tayong mahalin, pero hindi nila magawa. Lalapit sila, kakamutin ang likod ng ating mga tenga, hihimasin ang ating tyan, pero sa dulo sisipain nila tayo palayo. At sa pagsipa sa atin sinisipa rin nila ang kanilang sarili, dahil kahit gusto nila hindi nila magawang magmahal. Sa season na ito, si Lana, isa sa mga mabuting masama, ay ipinakitang nagtaksil sa kanyang aktibistang simula. Nagkalayo ang puso nila ng kanyang gustong teacher assistant dahil ang estudyante ay naging espisya. At si Archer, nang makahanap ng tunay na pag-ibig at nagdesisyong magpakasal, namatayan.

Gusto kong maging masama, pero hindi ko magawa. Siguro kasi, tao ako. O, na kapareho lang naman, aso. Kaya rin siguro patuloy akong manonood ng mga palabas tulad ng Archer, Family Guy, kunwari, o It's Always Sunny in Philadelphia: gusto kong makatikim sa pamamagitan ng identipikasyon kung paano maging walang pakialam sa damdamin ng iba, sa pagturing sa mga tao bilang bagay... ang nais ko'y iyong mga sandaling hindi na ako naaawa sa aking sarili.

Thor

2011-05-04T09:27:00.001-07:00

Ang Gnomeo and Juliet, Romeo and Juliet. Ang Beastly, Beauty and the Beast. Ang Thor ay, ayon sa kasama kong nanood, Lion King. Dahil ba hindi s'ya love story kaya s'ya lang sa tatlong huling pelikulang napanood ko ang gagagawan ko ng rebyu?

Ito ang plot ng pelikula: binagsak ni Odin, hari ng Asgard, si Thor, kanyang anak, sa Earth, kasi imbes na maging mahusay na lider ay kupal si Thor, at pasaway. Ang kapatid ni Thor na si Loki, may masamang balak kay Thor, sa mga nilalang na ang tawag ay Frost Giant at sa buong syam na realm. Sa Earth, dahil sa pag-ibig n'ya kay Jane (ginampanan ni Natalie Portman), natuto si Thor na di lang sarili ang iniisip, kaya n'ya nagawang iligtas ang mga Frost Giant.
Bagaman, o dahil sa, manipis ang banghay, mabilis ang pelikula. Talon sila sa mundo ng mga Frost Giant, talon sila pabalik ng Asgard, bagsak si Thor sa Earth, punta s'ya rito, punta s'ya roon. Sa huli, bumalik s'ya ng Asgard. Sa gitna ng mga talunang ito, maraming sapakan, batuhan ng energy, at dalawang halik sa kamay. Pwedeng iproblematisa, syempre, ano ba ang hindi pwedeng gawing komplikado? Pero mas gusto ko na iyong simpleng ginagawang masalimuot kaysa masalimuot na ginagawang simple.

Kaunting Thor lang ang nabasa kong komiks noong ako'y bata pa (Spiderman at X-Men talaga ang pinuntirya ng aking pag-ibig). Sa isang isyung nabasa ko, nasira ang buhay ng dapat ay alter ego ni Thor dahil hindi pala s'ya si Thor. Akala lang ni Thor naging mortal s'ya, pero sa totoo nasa suspended animation pala ang tunay na ego ng kanyang alter ego. "I've probably been declared legally dead," sabi nito. Salungat sa pelikula, hindi benevolent si Odin sa komiks.

Kontekstwal na komento. Sa sinehan kung saan kami nanood, inagaw ng isang mag-ina ang upuan ng isang mag-asawa. Kung ako si Thor, minartilyo ko na sila.

Being Human, Season 1

2011-04-16T02:38:00.001-07:00

Ang Being Human ay kwento ng tatlong magkakaibigan: si Aiden na bampira, si Josh na taong lobo at si Sally na multo. Bagaman may kaunting pagkakahawig sa inspirasyon nitong Being Human ng UK, sa may gitna ng 13 episodes nitong season 1 ay tumahak na ito ng sariling landas.
Sa pangkalahatan, mas maganda talaga tingnan ang mga artista ng US sa UK. Tanging si Mitchell na bampira lang ng UK ang medyo pumapantay sa counterpart. Ang kaso nga lang mukhang serial rapist/killer si Mitchell, so panalo pa rin si Aiden. Kahit sa kaso ng kontrabida, Herrik sa UK, Bishop sa US, mas visually appealing ang huli. Ang mga artista ng Hollywood ang tunay na bampira: dekadente, kasamba-samba, makapangyarihan, lampas sa masama at mabuti.
Sa pangkalahatan, mas nakakatawa ang UK kaysa sa US. Siguro dahil mas sineseryoso ng bersyon ng US ang sarili nito. Minsan epektibo: iyong episode kung saan pinatay ni Aiden ang batang bampira (literal na bata, mga 10 taong gulang na tao palang ito), sa pilot kung saan pinili ni Aiden na wag gawing bampira/iligtas ang buhay ng date n'ya, sa episode kung saan iniwan ni Josh ang kanyang pamilya para protektahan mula sa kasamaan ng mga supernatural.

Emoblackmail at ideolohikal na mistifikasyon ito ng popular na kultura. Sinabi ng palabas: kaming mga bampira at multo, na hindi tinatablan ng bala, hindi tumatanda, maaaring gawin kung ano ang nais, kami ang kawawa. Kayong mga tao, mga ordinaryong tao na kailangang magbayad ng buwis at magtrabaho araw-araw, kayo ang maswerte. Kainggit-inggit di-umano ang gitnang-uring pag-iral, dapat hindi lang makuntento kundi ipagdiwang ang routine, ang pagkabagot, ang walang dugong buhay na ito, dahil ito ang esensya ng pagiging tao.

Ang "ama" ni Aiden na si Bishop ang kontrabida nitong unang season. Ang plano n'ya'y ilahad sa mundo ang pag-iral ng mga bampira, at maging amo sa mga tao. Kontra dito si Aiden, syempre, ang gusto n'ya'y umiwas na sa buhay bampira, talikuran ang pag-inom ng dugo ng tao. Narito muli ang pulitika ng palabas: ayos na ang pa-rhizome-rhizome na paghindi, ang dapat iwasa'y ang mga malaking pagbabago. Hayaan na ang status quo at unahin ang paglikha sa sarili.

Mage: the Ascension: Tales of Magick: Dark Adventures

2011-04-16T02:36:00.001-07:00

Angst-fest daw ang mga role playing game ng White Wolf. Nilalabanan ng mga bampira sa Vampire: the Masquerade ang halimaw sa loob, na laging nanalo. Ang mga diwata sa Changling, ang katunggali ang pagkabagot. Ang mga multo sa Wraith: the Oblivion, ang kanilang nakaraan, ang kanilang mga alaala, at ang kanila mismong sarili. At dito sa Mage, ipinagtatanggol ng mga salamangkero ang mahika laban sa realidad ng Technocracy.

Iyon nga raw ang pagkakaiba ng mga laro ng White Wolf, puro patayan at ginto lang ang sa ibang publisher. Sa White Wolf, iyon talagang tunay na mahalaga ang pinag-aagawan. Ang r at hindi ang g ang merong empasis sa kanilang rpg.

Itong Tales of Magick: Dark Adventures ay para sa mga manlalarong gusto ng angst pero ayaw bitiwan ang patayan. Ang inspirasyon dito'y mga pelikula ni Jackie Chan, Pulp Fiction at ang unang dalawang Terminator. Pero hindi naman ako nagbabasa ng mga sourcebook na ito para maglaro. Ang turing ko sa kanila'y parang Lost Encyclopedia, dskursibong bersyon ng mga naratibong nagustuhan ko.

Ang pinakamagandang kabanata ay iyong ikalawa. Meron itong mga character archetypes (pulis, call girl) na maaaring gamitin hindi lang sa paglalaro kundi sa paglikha ng kwento. Ito rin ang kabanata na mayroong tips sa pagkukwento: anong gagawin para hindi repetitive, paano pag-iisahin ang hiwa-hiwalay na pagnanasa ng mga player characters.

Mahusay din para sa akin iyong ikatlong kabanata, na mayroong detalye tungkol sa limang importanteng pangyayaring naganap sa opisyal na mundo ng Mage. Wala na kasing Ascension ngayon, pinalitan na ng Mage: the Awakening kasi nawasak na ng judgment day ang mundo ng 90s Mage, iba na ang kwento ng Awakening, hindi sila iisang sansinukob. Nakakatawang ang larong tungkol sa pagtatakda kung anong realidad ang mananatili ay nabura na mula sa realidad na ito.

Technocracy: Syndicate

2011-04-07T00:21:00.001-07:00

Ang librong ito ay sourcebook para sa Mage: the Ascension role playing game. Ang mga mage sa Mage, nagagamit ang kanilang will para ibahin ang realidad. May iba't ibang tradisyon na iba-iba ang istilo, merong monk, merong hacker, merong mala-Harry Potter. Kalaban nila ang Technocracy, na mage din, pero iisa lang ang perspektibo, ang agham. Mayroong syam na tradisyon ng mahika, at meron namang limang Convention ang Technocracy. Ang Syndicate ang Convention na namamahala sa ideya-realidad ng pera.

Sa librong ito matatagpuan ang kasaysayan ng Syndicate (ang binhi'y itinanim sa Greece at Rome), ang mga internal faction (Disbursements, Financiers, Media Control, Enforcers, InSpectors, tsaka Special Projects Division), ang kanilang pilosopiya at bersyon ng Ascension (ang goal nila ay lipunan ng credit, cashless society), ang kanilang mga taktika laban sa mga tradisyon ng mahika. Meron ding detalyadong paglalarawan ng isang mega-casino sa Canada, na nagsisilbing "in action" version ng mga detalyeng ibinigay sa mga naunang kabanata.
Maganda sana ang ideya ng Syndicate. Sa listahan sa likod ng libro na maaari daw panoorin para magkaroon ng inspirasyon, nakalista ang Pulp Fiction at iba pang gangster films. Ito 'yung Enforcers na faction. Ang kaso, mas binigyang empasis sa libro iyong mastermind na uri ng faction. Iyon naman talaga ang espiritu ng Mage, ang kapangyarihan mula sa mga anino. Umasa lang kasi ako na mas maraming barilan.

Ang isa pang nakakainis, ang tindi ng presensya ng Pentex (mula sa kapatid na role playing game ng Mage, ang Werewolf [tandaan lamang na 90s lumabas ang mga larong ito]). Mayroon pang isyu na nabubulagan daw ang mga mahikero-siyentista ng Technocracy ng mistikal na korupsyon ng Pentex. Ang imahen ko kasi sa Technocracy ang dambuhala, pero hindi masama. Makapangyarihan pero hindi demonyo. Pagkatapos, lalagyan nila ng demonyo. O sige, bukas naman ang kalikasan ng table top role playing games, i.e. kung di mo trip ang nasa sourcebook, wag mong gamitin, pero nakakaasar pa rin na naglagay ng ganitong elemento imbes na magbigay ng mas mahabang paglalarawan sa barilan.

Ang pinakamahusay na bahagi ng Syndicate ay ang quotes mula sa ads sa Estados Unidos. Halimbawa, mula sa First Union Bank: "$ = This is Reality. Ask us about Reality." At ito naman mula sa isang car dealership sa Virginia: "Because inconvenience is un-American." Sayang nga lang at hindi nahuli ng libro ang katotohanan at kapangyarihan ng pera.

Source Code

2011-04-07T00:19:00.001-07:00

Nakakaloko talaga ang trailers. O, wag talaga dapat umaasa sa patikim. Nadisappoint ako sa Kaboom dahil hinype ko ito sa utak ko. At ngayon, nadisappoint din ako sa Source Code. Siguro mabuti na rin na hindi ko napanood ang Drive Angry at Sucker Punch. Masama talaga ang umasa, at pinakamasama ang magpaasa. (At hindi talaga makapredict ng panahon ang PAGASA.)

Maganda sana ang Source Code. Maganda ang lalake. Maganda ang babae. Maganda ang premise: bumabalik sa panahon ang bida para mag-imbestiga tungkol sa pambobomba ng mga tren. At maganda ang twist: hindi pala s'ya bumabalik sa panahon natin, kundi sa source code, sa huling walong minuto ng mga namatay. At mas maganda ang twist ng twist: na hindi pala pekeng realidad ang source code, at sa loob nito'y may source code din, at sa loob nun ay...

Kaso may problema. Ang korni ng kontrabida (iyong nambomba ng mga tren, pati na rin 'yung boss sundalo na lab rat ang turing sa bida). Tsaka hindi naman naestablish ang pagblossom ng pagkakaibigan ng bida at ng mabuting sundalong tumulong sa kanya sa dulo (na ang pangalan ay Goodwin. Goodwin!). Tsaka nagsag sa gitna, nang mala-torture na ang naganap sa pagitan ng bida at ng boss sundalo.

Tsaka puki ng ina, ayaw matapos. Oo na, makukuha mo na 'yung babae. Oo na, maililigtas mo na ang mundo. Oo na, kasing totoo na ng Internet ang AFK, pwede ba magcredits ka na? At oo nga pala, pwede ba umalis na kayo sa Afghanistan?

Ang pinakamalaking mintis ng Source Code ay 'yung daddy issues ng bida. Hindi kasi ginawang central. Kumpetensya tuloy ang masamang boss sundalo, reality vs. virtual, time travel metaphysics, babaeng may ex issues, body swapping bilang sex fetish, pantay-pantay lang sila ng diin. Making the moments count ampuki ng ina, e inagaw mo ang buhay nung sinaniban mo.

Dark City

2011-04-04T22:20:00.001-07:00

Ang pelikulang ito ay tungkol kay Murdock, isang lalakeng gumising isang gabi na walang alaala at may kasamang patay na babae sa kwarto. Iniimbestigahan s'ya ng mga pulis, tinatawagan ng mukhang di-katiwa-tiwalang doktor (ginampanan ni Kiefer Sutherland ng 24), at ng apat na misteryosong lalakeng nakasuot ng trenchcoat. "Strangers" daw ang tawag sa mga lalake, pero tatawagin ko silang "alien." At "Dark City" ang pamagat ng pelikula dahil, isa sa mga dahilan anyway, laging gabi rito.

Ang twist: wala pala talagang alaala ang lahat ng nasa ciudad. Ang ciudad mismo ay nilikha lang ng mga misteryosong lalake, na nakatira sa ilalim ng lupa. Binabago ng mga alien na ito ang mukha ng ciudad gabi-gabi, at ang mga alaala ng mga tao (na kanilang inabduct) ay pinaghahalo-halo nila para matuklasan ang ibig sabihin ng indibiwalismo (sila kasi mismo'y kolektibo ang pag-iisip). Si Murdock, sa tulong ng doktor, ay nag-evolve para matapatan ang kapangyarihan ng mga alien, at sa huli tinalo n'ya ang mga ito at naging diyos ng ciudad, na sa wakas ay nasikatan na rin ng araw.

Sa parehong taon lumabas ang Dark City at The Matrix, pero siguro mas malaki ang budget ng huli, corny ang sfx ng una. Naging campy tuloy ang dating, idadagdag pa rito ang malakulilig na ritwal ng mga alien at kitschy happy ending sa dulo, kung saan niligawan ulit ni Murdock ang kanyang asawa, na napalitan na ang mga alaala.

Noir ang genreng pinaglalaruan ng visuals ng pelikula, laging gabi, may puta, may femme fatale na kumakanta sa bar, may pulis ng magaspang pero may prinsipyo, may man on the run, pero ang ending nito'y mistulang horror. Pinalitan ang mga maladiyos na alien ng isang maladiyos na tao, wala pa rin namang kalayaan ang asawa n'ya, ang pulis na tumulong sa kanya, ang lalakeng hindi pala n'ya tiyuhin, ang mayroon lang sila ay araw at karagatan. Ayon sa ilang erehe, ang sansinukob ay nilikha ng ulyaning diyos, o batang diyos, at iyon ang nagpapaliwanag ng pagiging fucked up nito.

May dalawang panahon sa Dark City. Ang panahon ng mga tao, na kumikilos ayon sa kanilang mga alaala, at panahon ng mga alien, na mas malaki kumbaga ang monitor at nakikita ang mas malaking bahagi ng footage. Mallable ang identidad dahil nakabatay ito sa alaala, pero may ankla ito basta may nanonood na mas maraming alam. Ang wala talaga ay kamalayan-sa-sarili. Elepante ang meron hanggang sa dulo.

PS: Kamukha ni Murdock si Jean Claude van Damme, at ang isang alien akala ko talaga si Armin Shimmerman ang gumanap. Hindi pala.

Consider the Lobster and Other Essays

2011-04-03T05:57:00.001-07:00

Ang librong ito ay koleksyon ng sampung sanaysay ng nasirang si David Foster Wallace, awtor ng mga nobelang Infinite Jest at The Broom of the System, at ng tatlong libro ng maiikling kwento.

Nagpakamatay si Wallace noong 2008, pero nitong 2011 ko lang nalaman, nang mabasa ko ang isang artikulo sa kanya na nagtatanggol ng kanyang istilo sa maikling kwento. Ang sabi ng awtor ng sanaysay na iyon, tanggap na raw na mahusay ang mga sanaysay ni Wallace, kaya nga ang ipinagtatanggol n'ya ay ang mga maikling kwento. Naisip ko tuloy, o di sige unahin ko 'yung mga sanaysay, tutal naman sila ang mas pinupuri.

Kapuri-puri nga naman ang mga sanaysay sa Consider the Lobster. Ang mga nagustuhan ko ay ang "Big Red Son" (tungkol sa porn awards, naalala ko rito'y ang ikalimang episode ng unang episode ng Party Down), "Certainly the End of Something or Other, One Would Sort of Have to Think" (rebyu ng Toward the End of Time ni John Updike), "Consider the Lobster" (tungkol sa lobster, lobster festival at etika ng pagkain ng lobster), "Joseph Frank's Dostoevksy" (tungkol sa kritisismo kay Dostoevksy), at, bagaman nakakainis ang eksperimentasyon nito, "Host" (tungkol sa radio talk show host na si John Ziegler).

Pinakamahusay si Wallace pag naglalarawan, at malambot ang argumentasyon (halimbawa sa "Consider the Lobster"). Pag-ooryentalisa ba ito ng oksident sa sarili, o talento ng isang piksyonista sa pagbibigay ng titillating na detalye? Napapabilis pala ang tunog ng radio talk show host nang hindi nahahalata para mapagkasya sa tamang oras, kapamilya pala ng porn awards ang International Consumer Electronics Show, mulang Pakistan ang tumulong kay Wallace sa kanyang paghahanap ng watawat ng Amerika.

Ang ayaw ko naman ay pag iyong mas sigurado s'ya sa kanyang mga pinaniniwalaan, at mas direkta ang kanyang atake. Malamang dahil ako rin mismo ay may emosyonal na bagahe, hindi ko masakyan ang mga sanaysay na "Authority and American Usage" (sa debate ng mga Descriptivist at Prescriptivist, pati na rin sa wika ng Akademikong Ingles) at "Up, Simba!" (tungkol kay McCain noong 2000, dito'y hindi ko masundan ang kawalan ng pag-aalinlangan sa pagbibida kay McCain sa gera ng Amerika laban sa Vietnam, pero pati na rin sa pangungulila para sa pag-asa).

Isa rin sigurong dahilan ay dahil sinulat ang mga sanaysay na Amerikano talaga ang target audience, at malakas sa resentment ko sa pagiging other. Kaya nga siguro mas masaya ang dating sa akin pag tungkol kina Kafka o Dostoevsky ang pyesa, contrast sa mga tungkol sa Amerikanang tennis player at labanang Bush at McCain. (Kumpisal: kanina pa ako nag-aalinlangan kung Wallace o Foster Wallace ang tamang pagrefer sa awtor.)

Kasalukuyan kong tinatapos ang A Supposedly Fun Thing I'll Never Do Again, isa pang koleksyon ng mga sanaysay ni Wallace. Masaya rin 'yon, at malamang listahan na naman ng mga nagustuhan kong pyesa ang kalalabasan ng aking rebyu. Pagkatapos titingnan ko kung magugustuhan ko ang Infinite Jest. At kung oo--

Archer, Season 1

2011-04-03T01:25:00.001-07:00

Ang bida ng show ay ang iba't ibang myembro ng International Secret Intelligence Service, sina: Malory Archer (head ng ISIS), Lana (spy), Cyril (na tinatawag nilang comptroller pero ang naiisip ko dun ay si Garcia), Pam (head ng HR), Cheryl (ang papalit-palit nang pangalang masokistang hindi ko maalala kung ano ang posisyon pero alam kong ang boses ay sa mahal kong si Judy Greer) at si Sterling Archer (anak ni Malory at ang Archer ng pamagat). Sa kahulugan pa lang ng ISIS, obyus na hindi ito seryosong spy show kundi komedi. Bilang spy show, nakakatuwa ang cases, at bilang komedi ang show ay sobrang nakakatawa.

Napaghahalo ng palabas ang conventions ng spy shows (moles, assassinations, pagnanakaw ng alahas, pagdiffuse ng bomba [wag mong sabihing terorismo]) at sitcom (selosan sa pagitan ni Lana, Archer, Cheryl at Cyril, childhood issues sa pagitan ni Malory at Archer) at pati na rin ang mga mas exotic na concerns (pag-uunyon, sex tape, masokismo [pagpapasakal ang hilig ni Cheryl]).

Ang problema kasi sa palabas na may genre, alam mong walang mamamatay, kaya wala talagang risk, at kung gayon humihina ang dati ng pangako ng aksyon. Sa science fiction, halimbawa, sa Star Trek: Deep Space Nine, kaya lang naman pinatay si Jadzia Dax ay dahil umalis 'yung artistang gumaganap sa kanya. At ang nangyari, binuhay pa rin ang Dax na uod at inilipat lang sa ibang Trill, na naging Ezri Dax. Kaya magandang solusyon ay gawin na lang komedi: naroon pa rin ang archetypal situations, pero wala na ang pagpapanggap na nasa panganib sila (para sa science fiction, tingnan ang Futurama, hindi coincidence na animation din ito tulad ng Archer).

O ito ba talaga ang sumpa ng telebisyon? Kailangan kasi, matagal mong panoorin. Pero kailangan din, exciting. Paano magiging exciting kung wala kang pakialam sa hinahabol ng mga arms dealer? Pero, paano magiigng exciting kung alam mong sa susunod na episode ay ligtas s'ya at nasa ibang adventure na, adventure na wala naman talagang tsansang masaktan s'ya nang malubha?

O iyon ba talaga ang laro? Alam nating kunwaring panganib lang, pero payag pa rin tayong magreact na parang totoo. Kaya nga siguro nakakainis pag pinatay talaga ang isang tauhan (si John sa Lost, halimbawa, o sina Tess at Richie sa Highlander). Si Wile E. Coyote ba talaga ang lahat ng tauhan sa mga kathang isip? Ang interes ay hindi sa kung mamamatay ba talaga s'ya ngayon, kundi sa kung paano s'ya muntik na mamamatay ngayon? At kung gayon, hindi pala kailangang maging animation para maging cartoons ang isang palabas.

Hindi ko maalala kung ano ang trabaho ni Cheryl, pero ayos lang 'yon, kasi pwede nang sabihing spy s'ya. Papalit-palit s'ya ng pangalan (Carol, Cristal), hindi s'ya tinatablan ng pamimisikal (nilunod s'ya minsan ni Pam pero bumalik s'ya sa buhay), napaghahalo n'ya ang sakit at sarap (gusto n'ya nga na sinasakal). Katulad s'ya ng iba pang tauhan sa palabas: wirdo, madamot, kawawa. Sa madaling salita, parang tayong nanonood sa kanya. Ay, hindi pala. Namamatay pala tayo. Kaya nga pala tayo nanonood.

Moon

2011-03-30T12:52:00.000-07:00

Pinanood ko ang pelikulang ito dahil ang direktor n'ya ang direktor ng Source Code, na gusto kong panoorin dahil sa mala-Groundhog Day nitong premise. Ang Moon ay tungkol kay Sam Bell, na isa sa maraming serye ng clone na ginagamit pag-ani ng helium 3 sa buwan. Para mas madulas ang takbo ng negosyo, imbes na magpalit pa ng emplayado pagkatapos ng tatlong taong kontrata nito, gumawa na lamang ng clone ang kompanya na, kung hindi man mamatay dahil sa aksidente ay natural na nagdidisintegrate ang katawan.

Magsisimula ang aksyon ng pelikula nang matuklasan ni Sam Bell na clone lang s'ya nang matagpuan n'ya ang naunang clone sa kanya. Sa simula'y hindi makasundo ang dalawa, pero sa unti-unti nilang pagtuklas ng paggamit sa kanila (pekeng memorya, pagpatay sakaling madiskubre nila ang katotohanan) nagkaroon na rin ng pagkakaintidihan ang dalawa. Nagawa ng isang Sam Bell na makatakas papuntang daigdig, samantalang ang natagpuan n'yang Sam Bell, dahil inaagnas na rin naman, ay nagsilbing decoy sa dumating nilang exterminator.

Bagaman maraming positibong punto ang Moon, emo blackmail via anti-masamang kompanyang mapang-api, pilosopikal na pagmumuni-muni via paksa ng cloning, visual delight via 2001 allusions, sa huli hindi ko s'ya tuluyang magawang ibigin dahil wala akong sentral na kamalayang magawang kapitan. Sa una kasi'y akala ko'y ang tatlong taong clone ang bida, pero bumaliktad at ang bagong deploy na Sam Bell pala ang mas sentral. Ang robot namang si Gerty, mabait sana at cute, kaso hindi humanoid.

Ang dating tuloy ng Moon, parang iyong gusto mo naman talagang maging crush itong garlaloo, kaso pangit ang ilong n'ya, hindi s'ya mabait sa kapwa tao, Kristyano s'ya o ayaw n'ya sa science fiction. So, o sige, maganda ka sa maganda (o matalino ka sa matalino, o mabait ka sa mabait) pero, grr, kulang e. Istalk na lang kita pag di ka na naniniwala sa Diyos.

Iyon na nga ang prinsipyo ng paglilista sa kagandahan. Kung kailangan mo pang ispecify ang positibong punto ng isang likha, hindi ito maganda. At kung kailangan po pang initpick ang isang teksto para masabi lang na hindi mo ito sinasamba, malamang sa malamang umaapaw ang kabanalan nito. Akala ko talaga nagustuhan ko nang sobra ang Moon. Ngayong umupo ako para isulat ang rebyung ito, natanto kong ayos lang s'ya. At, alam naman nating lahat, pag sinabi mong "ayos lang," ang ibig sabihin nito "pangit."

The Office

2011-03-29T04:58:00.000-07:00

Ang mockumentary na ito ay tungkol sa boss at employees sa isang paper company. Hindi tungkol sa trabaho nila tlaga, kundi sa kung paano sila nagsaslack para hindi mamatay sa pagkabagot. Sa pangungulit ng isip-batang boss na si David Brent at sa kwento ng pag-ibig ng mga employees na si Tim at Dawn umiikot ang mga episodes.

Mahirap para sa aking panoorin ang palabas na ito, una dahil mas una kong pinanood ang bersyon mula sa US. Buti na lang hindi masyadong sinundan ng bersyong US ang orihinal, kundi'y mauuwi sa paglilista ng pagkakaiba nila--sa banghay, sa karakterisasyon--ang aking rebyu. Pero bukod sa multong ito, may isa pang karagdagang problema, na mas sentral na balakid sa pag-enjoy sa komedi.

Madalas kasi hindi tawa kundi pagcringe ang epekto ng mga eksena ng The Office. Bagaman sinusubukan n'yang maging (o lumabas na) politically correct, lagi lang talagang nakakabastos si David sa kanyang racismo, sexismo, lookismo (pagiging lookist), at homophobia, sa kanyang pagiging insensitive. Iyon, syempre, ang joke, na akala n'ya tama ang ginagawa n'ya.

May reflexivity na rito. Sa isang episode ng Frasier, itinanong ni Martin kay Neil kung magkano ang aabutin ng cosmetic surgery ng asawa ng huli. "Sampung libong dolyar," sagot ni Neils. Sabi ni Martin, "Limang libo na lang, pwede ka nang makabilis n isang buong bagong asawa mula sa Pilipinas." Sa isang episode sa The Office, pinapakilala ni David ang isang empleyado sa gumagawa ng "dokumentaryo." "Mahusay s'ya sa impressions," sabi ni David sa camera, "gawin mo bilis." "Hindi ako mahusay sa impressions," sabi ng emplayado. "A, oo, tama," sabi ni David, "ang magaling doon ay iyong isang..." "Paki?" pagtatapos ng emplayado. "Racist 'yon," sabi ni David.

Ito ang dahilan kung bakit mahusay na 14 episodes lang ang The Office sa UK, at kung bakit binigyan ng kaunting talino si Michael sa bersyon ng US. Sa ngayon ay lampas isang daang episode na ang sa US, at sino ba naman ang magtitiis manood ng isang kupal na tao linggo-linggo sa loob ng pitong taon?

Tulad ng minamahal kong Party Down, mabangis din sa kalungkutan ang The Office. Mahusay na halimba ang ikatlong episode ng unang season (series) kung saan umuwi si Dawn kasama ang fiancee samantalang si Tim ay kailangang pulutin mula sa malayo ang kanyang sapatos, at ang unang bahagi ng X-mas special kung saan iniwang mag-isa sa opisina sa club si David pagkatapos n'yang mabuhusan ng tubig at beer.

Malungkot nga lang at medyo upbeat ang ending ng ikalawang bahagi ng X-mas special, na huling episode ng serye. Binigyan nila ng pasensyosang babae ni David, at nagkatuluyan si Tim at Dawn. Sa tingin ko'y pagtataksil ito sa espiritu ng palabas. Iyon nga ang kanyang kapangyarihan e. Na stuck ang napakarami sa isang walang toryang trabaho, na sa huli tatalikuran nila ang kanilang mga pangarap at ang kanilang mga pagnanasa, at saka sila mamamatay.

Buti na lang sa huling eksena, kung saan nagpapapicture si David kasama ang mga dating katrabaho, gusto n'ya ng perfect pose pero sa pagflash ng kamera'y nakatingin s'ya kay Tim. Gaano mo man kaingat itahi ang kwento, meron at meron pa rin laging lamuymoy na pwedeng hilahin para mapunit ang tela.

Fashionable Nonsense

2011-03-27T04:03:00.000-07:00

Ang librong ito ay magugustuhan ng mga taong napopompousan sa theory, tulad ni Chuck. Pero kahit akong bulag na nagmamahal sa mga obscurantist terrorists ay may mapapala sa pagtatanggol nina Alan Sokal at Jean Bricmont sa lohika, katwiran, at fact sa agham.

Sikat si Sokal dahil sa Sokal hoax. Gumawa s'ya ng papel na nonsense at puro assertion lang, pagkatapos ay isinumite ito sa Social Text, isang journal ng humanidades, kung saan ito nalathala. Sa mga sinulat n'ya pagkatapos ng parodiyang iyon, kasama na ang librong ito, sinasabi n'yang ang kanyang tunguhin ay usigin ang maling paggamit ng mga konsepto mula sa agham sa diskursong tinatawag n'yang "postmodern."

(Kung igogoogle mo ang isyu, ang pinakamahusay na pagtatanggol sa teorya ay mula kay Stanley Fish. Kung iwiwiki mo ang isyu, masarap basahin ang kwento tungkol sa parodiyang tulang nalathala sa modernistang magasing Angry Penguins, at ang pang-uusig sa Traditional Publisher sa kaso ng nobelang Nights in Atlanta.)

May dalawang bahagi ang librong ito, na hinati-hati at pinagsalit-salit ang mga piraso. Ang una'y ang mas nakatawag ng aking pansin, ang kritisismo sa mga teorisista tulad nina Lacan, Kristeva, Latour, Baudrillard, Virilio at Deleuze/Guattari. Ang pangalawa'y ang mahabang pagpapaliwanag nila Sokal kung bakit sila laban sa relatibismo.

Nakakatuwa sa simula ang mga pang-uusig kina Lacan. Talaga namang masayang mabasang tinatawag na nonsense ang mga sinulat na sa ibang libro ay puro papuri ang natatanggap. Pero sa huli, mas ayos sana kung pinaikli na lang ito. Tama sila Sokal nang banggitin nila ang pag-aalalang baka mabagot ang kanilang mambabasa sa mahahabang sipi nila mula sa mga panulat ng mga inaatake.

Pero ang isa pa, nakakabagot din ang kanilang pagpapaliwanag (nang tama) sa mga konsepto ng agham na kanilang pinagtatanggol. Kaya nga siguro sikat ang misusers, kasi pinapasimple nila ang mga mahirap arukin na ideya (pero iyon nga, mali ang datos). Kailangan nga talaga ng matagalang pag-aaral at tyaga para magamit ang mga termino nang tama, at isa sa mga tunguhin nila Sokal ay nakamit nila: nakakapagpakumbaba re: agham ang librong ito.

Ang mas gusto ko sa libro ay ang mas pulitikal na tunguhin nito. Naniniwala sila Sokal sa facts, na umiiral ang facts nang indipendyente sa sangkatauhan, at na trabaho ng siyentista ang alam ang facts na ito. Hindi arogante ang pagtingin nila sa agham, i.e. na ito lang ang may akses sa katotohanan, na ito lang ang dapat gawing panukat ng husay ng isang diskurso. Nagpaliwanag din sila tungkol sa implikasyon ng relatibismo sa mas praktikal na bagay, halimbawa sa krinimolohiya, at sa kasaysayan.

Paulit-ulit na binabanggit nila Sokal na wala silang paghusga sa pilosopiya, sikoanalisis at sosyolohiya ng mga teorisistang kanilang tinalakay. Ang ginalugad nila ay ang maling paggamit ng mga ito sa agham. Mas makakabuti sana kung ang kabuuan ng mga gawa nina Lacan ang kanilang sinagpang, nang sa gayon ay mas buo ang imahen na kanilang napresenta.

Kasi, kung hindi, e di sana mas maikli na lang ang kanilang libro, inilista na lang sana nila ang pagkakamaling natagpuan imbes na may mahabang mga sipi pa, siguro dalawa na lang, tas pwede nang idispatch sa isa o dalawang kabanata ang kanilang mga kaaway. Para hindi boring. Isa pa, para patas. At isa pa, para hindi nila idismiss ang meron namang saysay, halimbawa rito'y ang komento ni Kristeva na may kinalaman kay Bakhtin, at ang kay Baudrillard tungkol sa mundong kinartun ng media.

Problema rin kasi ito ng istilo. Hindi halata sa index, pero panay ang gamit nila Sokal ng salitang "banalities." Hindi lang sila galit na mali ang paggamit sa isang salita mula sa agham, ayaw din nila na sa isang pabalentong na paraang sinasabi ang pwede naman ay sa klarong pangungusap. Ang sa akin, kung naintindihan mo, hayaan mo na ang istilo ko. Ang katotohanan parang pagmamahal 'yan. Kailangan minsan sa isang kakaibang paraan mo pinapahayag, para maramdaman ng target ang kapangyarihan nito.

Panghuli, pinapaalalang kahit sinabi nina Lacan na hindi metaporikal ang kanilang sinusulat ay hindi ibig sabihin metaporikal. Baka kasama iyon sa joke. Sa kaso ni Baudrillard, halimbawa, ang suhestyon ay tingnan ang kanyang obra bilang sociiological fiction (parang science fiction). Parang Fringe, halimbawa. Wala naman talagang umaasang tama ang paggamit ng mga salita sa pagpapaliwanag kung paano tumawid sa kabilang dimensyon, maglakbay sa panahon, bumuhay ng patay. Ang nais ay maaliw. Ang pagbabasa kina Baudrillard, parang pagbabasa ng blog. O ng mga kasabihan. O ng pader sa CR. Minsan nakakatawa, minsan nakakaburat, minsan maiiinspire kang magsulat ng nobela.

Lito rin kasi ang proyekto nila Sokal. Kung gusto nilang intidihin sila Lacan, ba't ang inusig nila'y ang pinakamahinang bahagi ng diskurso ng mga teorisistang diniskas? Kung gusto nilang atakihin ang relatibismo at ang problemang kaakibat ng paniniwalang ito pagdating sa mga praktikal na aspekto ng buhay, bakit halos sampung pahina lang ang inialay nila sa paksang ito? At kung gusto mo nga lang sabihin kung gaano katanga ang ilang tao, ba't mo sila pagsasayangan ng isang libro? Sa isang nakapaboring na paraan?

Sa totoo'y hindi naman talaga dapat isyu ang relatibismo. Parang nihilismo, masarap lang suportahan ito pag nagkakape sa kung saang impyerno at gusto mong mangulit ng kaibigan. (O kung ayaw mong magrecite nang matino kasi pakiramdam mo sayang lang sa oras ang mga GE classes at isa pa, pompous ang teacher mo.) Sabi nga ni Sokal, "... anyone who believes that the laws of physics are mere social conventions is invited to try trangressing those conventions from the windows of my apartment. I live on the twenty-first floor."

Sa huli, lumalabas na hindi sila makagawa ng pag-aaral na patas ang pagtingin sa teorya, at hindi sila makagawa ng sosyolohiko-historikal na pag-aaral tungkol sa negatibong epekto ng relatibismo sa akademikong diskurso ng Pransya/Amerika, kaya ang nagawa nila'y libro na mahusay mandaot sa ilang pahina, malakas mang-emo blackmail sa iba, at nakakaantok sa marami.

Mayroong sanaysay si Nietzsche (at merong nakakatawang modernong bersyon sa The Onion na si "Justin Bieber" ang nagsulat) na ang punto'y mamamatay tayong lahat. At ang facts na sabi nila Sokal ay iiral may tao man o wala, naroon sila bilyong taon bago magkatao, at mananatili sila bilyong taon pagkatapos ng sangkatauhan. Kung minimal din naman ang gamit ng lilikhain mo, hayaan mo nang maglipana ang mga minimal din naman ang gamit. At kung nabuburat ka sa kapompousan ng ibang tao, sapat na siguro ang isang sanaysay. Kasi 'yang pang-uusig, parang pagjajakol 'yan. Pag masobrahan, baka lumabas na n'yan dugo.

Pretty Little Liars, Season 1

2011-03-22T11:21:00.000-07:00

Sabi ni Chuck, hindi raw maintidihan ang mga rebyu ko. Mahirap iyong ang tangi mong mambabasa ay kinamumuhian ang mga sinusulat mo, kaya susubukan kong maging accessible ang paskil na ito.

Ang Pretty Little Liars ay tungkol sa apat na magkakaibigan: si Aria (witness sa adultery ng kanyang ama), Hanna (dating loser na naging it girl), Emily (swimmer na nakikipagtunggali sa homophobia) at Spencer (mayamang galit sa nakakatandang kapatid, yup, s'ya ang pinakamababaw). Kaibigan ng apat si Alison, na nawala isang taon bago magsimula ang serye. Nagkahiwa-hiwalay ang magkakaibigan dahil sa trahedyang ito, pero nagbring back that loving feeling ang eksena nang matagpuan ang bangkay ni Ali at magsimulang magtext sa kanila ang misteryosang figura na nagtatago sa pangalan na 'A.' Misteryo ang palabas: Sino ang pumatay kay Ali, at sino si A, at may koneksyon ba silang dalawa?

Syempre, dahil nakakaburat naman ang puro misteryo lang, tumatalakay ang palabas ng mga isyung panlipunan, tulad ng incest, matapobreismo, ang nabanggit na ngang homophobia, at ang sentral nitong preukopasyon na pagtatago ng sikreto. May kanya-kanya ring kwento ng pag-ibig ang apat. Ang paborito ko ay ang kay Hanna (tatlo ang primarya n'yang boytoy: si Sean [dumb jock], si Lucas [sensitive... na... a... loser] at si Caleb [bad boy na myembro ng Virtual Adepts]).

Binasa ko ang Wikipedia entry ng serye ng mga libro pagkatapos kong panoorin ang pilot. Gusto ko kasing malaman kung sino si A at kung ano ang nangyari kay Ali. Kaya medyo hindi ako frustrated pag parang kupal ang treatment sa sentral na misteryo. Iyon naman kasi ang nakakatakot sa mga palabas na ito, na hindi nila alam kung saan papunta ang banghay at laging disappointing ang katapusan (panoorin na lamang ang mga baduy na series finale ng Lost, The X-Files, Battlestar Galactica). Ang investment ko ay sa mga tauhan: sa nakaambang eating disorder ni Hanna, sa mga karelasyon ni Emily (sana si Paige at hindi si Maya ang kanyang makatuluyan), sa paghihiwalay ng mga magulang ni Aria (ang kanyang ina ay ginagampanan ni Holly Marie Combs aka Kimberly ng Picket Fences aka Piper ng Charmed), sa... a... di ko masakyan ang hang ups ni Spencer (bagaman, sa apat na artista, ang gumaganap na Spencer, si Troian Bellisario, malayo kong kamag-anak, ang pinakamaganda).

Kakapanood ko lang ng season finale. Maganda sana ang twist, kaso tinwist ng isa pang beses. Ang banghay, parang utong 'yan, pag masyado mong tinitwist baka matwist off mo.